「D18」 Game Master Psycho

เหตุการณ์ที่ท่านจะได้อ่านต่อไปนี้ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องแต่ประการใด.....

Title: Favoured Love Sign
Pairing: Dino x Hibari Kyoya
Rate: PG-13

.....ดาดฟ้าของโรงเรียนนามิโมริ.....

ที่นั่น..... กรรมการรักษาระเบียบคนหนึ่งกำลังหัวเสียอย่างมาก

ทั้งเรื่องที่เพิ่งผ่านไปไม่นาน... และเรื่องที่กำลังจะมีขึ้นในอีก 2 วันให้หลัง

นัยน์ตาสีรัตติกาลส่งผ่านความขุ่นเคืองไปยังท้องฟ้าสีครามเบื้องบน

ปุยเมฆขาวดุจสำลีที่ลอยระล่องอยู่เอื่อย ๆ ไม่ได้ช่วยผ่อนคลายอารมณ์ในตอนนี้นัก

ฮิบาริเดาว่าแม้แต่เจ้านกสีเหลืองทองก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกไม่พอใจนี้ มันบินขึ้นจากที่นอนประจำของมัน ซึ่งจะเป็นที่ไหนไปไม่ได้นอกจากเรือนผมสีเดียวกับดวงตาของร่างที่ทอดกายอยู่บนพื้นแข็ง ๆ ของดาดฟ้า หากแต่น้ำเสียงที่เล็ดลอดผ่านริมฝีปาก กลับไม่สะท้อนถ้อยความสลักสำคัญอะไร มีเพียงหนึ่งพยางค์ที่อัดแน่นไปด้วยความหงุดหงิดเท่านั้น

"ชิ"

ขณะเดียวกัน ความทรงจำอันไม่น่าอภิรมย์เท่าใดนักก็พลันผุดขึ้น.....

บ่ายแก่ ๆ ของวันหนึ่ง ซึ่งตอนนั้นเขาจำไม่ได้ว่าเป็นวันที่เท่าไหร่ เนื่องจากปฏิทินไม่ใช่สิ่งที่น่าสนใจไปกว่าการได้ขย้ำใครสักคนให้ตายคามือ

ฮิบาริทอดกายอยู่ ณ ตำแหน่งเดียวกับวันนี้ สองแขนหนุนศีรษะให้สูงจากพื้นเล็กน้อย เสื้อตัวนอกถูกใช้เป็นผ้าปูนอนอย่างไม่ตั้งใจ

เขาคงได้เข้าสู่ห้วงนิทราพร้อมบทเพลงขับกล่อมที่บรรเลงโดยสายลมไปแล้ว หากไม่มีเสียงของผู้ไม่พึงปรารถนาจะพบหน้าในเวลาสงบสุขเช่นนี้

"เคียวย้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา"

แม้ไม่ลืมตาก็รับรู้ได้ทันทีว่าเป็นเสียงใคร ที่ผ่านมาเจ้านี่เป็นคน ๆ เดียวที่อาจหาญเรียกชื่อจริงของเขา

อย่างไรก็ตาม 'การได้พบหน้า' มันฟังดูเข้าท่ากว่า การได้พบหน้าที่พ่วงส่วนขยาย 'ในระยะประชิด' เป็นไหน ๆ

ชั่วเสี้ยววินาทีที่ลืมตา ใบหน้าของทั้งคู่ก็ห่างกันเพียงครึ่งคืบ ฮิบาริพบว่าตัวเองกำลังมองลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาลสดใส และปล่อยให้ลมหายใจอุ่น ๆ รดใบหน้าอยู่นาน...

กว่าจะรู้สึกตัว... ดีโน่ก็ขยับห่างออกมาเล็กน้อย และนั่งลงข้าง ๆ ด้วยท่าทีสบายอกสบายใจ ผิดกับเขาที่ผุดลุกขึ้นนั่งอย่างไม่สบอารมณ์

"ปล่อยให้คนอื่นเข้าใกล้ขนาดนี้ได้ยังไง" น้ำเสียงนั้นจริงจังเกินกว่าที่เขาจะเชื่อว่ามันออกมาจากปากของดีโน่ "ไม่ระวังตัวเลยนะเคียวยะ"

ฮิบาริไม่ตอบอะไร มันอาจจะเป็นความคิดชั่ววูบที่ว่าควรปล่อยให้อีกฝ่ายพูดต่อจนจบ แล้วรีบ ๆ กลับไปซะ

"ถ้าเกิดเป็นศัตรูขึ้นมาล่ะ"

เขาไม่ยักกะจำได้ว่านับเจ้าม้าพยศนี่เป็น'มิตร'

"ดังนั้น เราต้องไปฝึกกัน" ดีโน่หันมาทางอีกฝ่ายที่จ้องตอบด้วยสีหน้าไม่พอใจ "ตามฉันมา เคียวยะ"

"ไม่ฝึกที่นี่หรือ" ฮิบาริถามขึ้นในที่สุด เจ้าบ้านี่มันไม่ยอมกลับไปง่าย ๆ แถมยังจะลากเขาไปที่อื่นอีกงั้นหรือ

"ไม่" อาจารย์สอนพิเศษที่ไม่เคยได้รับความเคารพจากลูกศิษย์ตอบ พลางสั่นศีรษะ "เราจะไม่สู้กัน"

"ขอผ่าน" เอ่ยบอกเรียบ ๆ ก่อนจะถูกคว้าข้อมือไว้ เมื่อเขาทำท่าจะล้มตัวลงนอน

"งั้นก็คงต้องใช้กำลังพาไป"

แส้คู่ใจอยู่บนมือของม้าพยศ เช่นเดียวกับทอนฟาที่ฮิบาริกระชับไว้แน่น

"ไหนว่าจะไม่สู้กันไง"

แทนคำตอบ เกลียวแซ่ได้ฟาดลงบนต้นคอเจ้าของคำถาม ภาพรอยยิ้มพรายที่ผุดขึ้นบนกรอบหน้าที่ล้อมรอบด้วยเรือนผมสีทองประดุจฟิล์มช่วงสุดท้ายอันพร่าเลือน ก่อนที่หนังจะฉายจบลง.....

ที่นี่..... มันที่ไหนกันนะ

คำถามแรกผุดขึ้นในหัวของผู้ที่ถูกบังคับพาตัวมายังสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย นัยน์ตาสีฟากฟ้ายามรัตติกาลปรับให้ชินกับแสงสว่าง เสียงทักทายอย่างอารมณ์ดีต่างจากคนที่พร้อมจะส่งใครแถวนี้ไปเยือนยมโลกอยู่รอมร่อเรียกให้อีกฝ่ายหันมาพบคาบัคโรเน่บอสรูปโฉมใหม่

"ตื่นแล้วหรือเคียวยะ"

ฮิบาริกระพริบตาถี่ ๆ อีกครั้ง เพื่อยืนยันว่าตนไม่ได้ตาฝาดไป

ดีโน่ในคราบช่างทำเบเกอรี่ กำลังขลุกอยู่กับหม้อบนเตาอย่างตั้งอกตั้งใจ

"กลิ่นหอมใช่ไหมล่ะเคียวยะ นี่น่ะเป็นช็อคโกแลตจากอิตาลีเลยนะ"

เมื่อมองลงไปในหม้อ เขาก็ไม่เห็นว่าของเหลวสีน้ำตาลนั่นต่างจากที่มีในญี่ปุ่นตรงไหน

"แล้วพาฉันมาที่นี่ทำไม"

"มาฝึกยังไงล่ะ" ดีโน่ตอบแทบจะในทันที "รู้ไหมว่าอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันสำคัญแล้ว"

วันสำคัญ? คงไม่ใช่เรื่องไร้สาระของพวกมาเฟียอีกหรอกนะ

"ฉันคิดว่ายังไงเคียวยะคงจะไม่ให้ช็อคโกแลตฉันแน่ ๆ ก็เลย..."

"พามาฝึกทำของงี่เง่าพรรค์นี้น่ะหรือ"

"ก็... อย่างน้อย ถ้าฝึกด้วยกัน ฉันจะได้มีโอกาสลองชิมช็อคโกแลตที่เคียวยะ..."

พลั่ก !!

ไม่ทันได้พูดจนจบประโยค ฮิบาริก็ประเคนทอนฟาลงบนศีรษะของอีกฝ่ายเป็นการตอบแทนที่พาเขามาเสียเวลานอนพักผ่อนอันมีค่า

"เฮอะ! ของพรรค์นั้นน่ะ จะใครทำก็ไม่ต่างกันหรอกน่า"

ตัวเองก็ทำกินเป็น... แล้วจะให้คนที่ทำไม่เป็นมาทำให้เพื่ออะไร

ฮิบาริคิดพลางก้าวผ่านร่างที่หมดสติไป

"เรื่องนั้นน่ะไม่จริงหรอกครับ" เสียงของโรมาริโอ้ที่รีบปราดเข้ามาดูอาการของบอสตนเรียกให้คนที่กำลังจะจากไปหยุดชะงัก "ของที่ได้รับจากคนสำคัญย่อมพิเศษกว่าเป็นไหน ๆ"

คนสำคัญ..... พิเศษกว่า.... หมายถึงอะไร

"แม้ว่าบอสจะได้รับช็อคโกแลตจากผู้คนมากมาย แต่ก็มีหลายต่อหลายครั้งที่มาจากผู้ไม่ปรารถนาดี"

แล้วคนที่สู้กับหมอนั่นจนปางตายตั้งแต่แรกพบนี่นับเป็นผู้ปรารถนาดีรึไง

"ดังนั้นจึงไม่แปลกหรอกครับ ที่บอสอยากได้รับช็อคโกแลตจากคนที่บอสคิดว่าพิเศษกว่าใคร ๆ..."

พิเศษกว่าใคร ๆ?

"...อย่างคุณ"

ฮิบาริในเวลาปัจจุบันลุกพรวดขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนเจ้านกสีทองที่กำลังขับขานเพลงประจำสถาบันอันน่าเกรงขามร้องเพี้ยนขึ้นมาด้วยความตกใจ

"สีเขียวขจีนามิโมริ ไม่ใหญ่ ไม่เล็ก พอประมาณก็ดีแว้ก!!"

"ก็ดีแล้ว" เสียงพึมพำแก้ไขให้หลุดออกมาจากผู้ที่ยังจมอยู่ในภวังค์ความคิด เขาน่าจะอัดมือขวาปากพล่อยของเจ้าม้าพยศให้สาสมกับที่มันทำให้เขาต้องมาหงุดหงิดแบบนี้แท้ ๆ แต่ปัญหาคือ ถ้าตอนนั้นมันจบชีวิตไป อาจารย์สอนพิเศษที่ขาดลูกน้องแล้วปัญญาอ่อนของเขาก็อาจต้องหมดลมหายใจตามไปเพราะความซุ่มซ่ามของตัวเองก็เป็นได้

"ดอกซากุระร่ายรำยามร่วงหล่นลงบนฝ่ามือที่ว่างเปล่าของฉัน..."

ช็อคโกแลตจากคนพิเศษงั้นหรือ...

"...ไม่จีรัง อ่อนโยน แต่บอบบาง ดอกไม้นี้คล้ายกับคุณ..."

ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่สรุปแล้ว เจ้าบ้านั่นมันอยากได้ช็อคโกแลตจากฮิบาริ เคียวยะใช่ไหม

งั้นก็ให้รู้กันไปสิว่า คนอย่างเขาจะกลัวอะไรกับแค่เดินเข้าไปในร้านขนมหวานของพวกสัตว์กินพืชน่ะ...

หลังจากที่ปล่อยให้เจ้านกประสานเสียงมาตลอดทาง ฮิบาริก็มาหยุดอยู่ใกล้ ๆ ร้านแห่งหนึ่ง ซึ่งมีแต่ลูกค้าที่เป็นเด็กผู้หญิง

และถ้าตาของเขาไม่ได้ฝาดไป ท่ามกลางหมู่สาว ๆ เหล่านั้น มีเจ้าบ้าผมเงินที่ชอบพกระเบิดยืนเลือกช็อคโกแลตอยู่ด้วย

"เอ... ของรุ่นที่ 10 เอาอันไหนดีนะ" โกคุเทระบ่นพึมพำอย่างไม่สนใจเสียงกระซิบกระซาบของคนอื่น ๆ

นี่ถ้าเป็นเขายืนอยู่ ณ ตำแหน่งนั้น.....

โดยไม่เสียเวลาจินตนาการไปมากกว่าเสี้ยววินาที ฮิบาริตัดสินใจหันหลังกลับทันที

ยังไงพรุ่งนี้ ก็ยังไม่ใช่วันที่ 14 กุมภาซะหน่อย

.....ห้องเรียนห้องหนึ่งของโรงเรียนนามิโมริ.....

ที่นั่น..... กรรมการรักษาระเบียบคนหนึ่งกำลังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างแบบที่ไม่ใช่นิสัยของเจ้าตัว

มันช่วยไม่ได้ที่เขายังไม่มีช็อคโกแลต แต่ก็ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญขนาดที่ต้องให้คำพูดของเจ้าแว่นบ้านั่นตามไปหลอกหลอนจนทำให้เขาไม่เป็นอันหลับอันนอน

นี่เขากำลังคิดสั้นไปหรือเปล่านะ ที่รู้สึกว่าไม่น่าพลาดการฝึกครั้งนั้นเลย

เพราะถ้าซื้อช็อคโกแลตสำเร็จรูปไม่ได้ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำขึ้นมาเอง

ฮิบาริพลิกตำราทำอาหารวิชาคหกรรมไปยังหน้าที่ต้องการ ก่อนจะเริ่มจดรายการเครื่องปรุงที่จำเป็น...

แล้วในบ่ายวันนั้น คนที่ห้างสรรพสินค้าก็ต้องแปลกใจเมื่อพบเด็กหนุ่มที่พยายามหลีกเลี่ยงความสนใจจากคนรอบข้าง โดยการก้าวฉับ ๆ ไปหยิบของที่ต้องการโยนลงตะกร้าอย่างรวดเร็ว ซึ่งมันคงจะน่าสนใจน้อยลงมากกว่านี้ หากเจ้าตัวไม่ทำเช่นนั้นลงไปในท่าทางเดียวกันกับตอนที่ถือทอนฟาไปเรียกเลือดจากหัวใครสักคน

จนในที่สุด ครั้นความอดทนสุดท้ายต่อสายตาและเสียงกระซิบกระซาบจากพวกสัตว์กินพืชวอนตายทั้งหลายขาดสะบั้นลง

สงครามนองเลือดครั้งยิ่งใหญ่ก็ถูกเปิดฉากขึ้นฉลองวาเลนไทน์อีฟ...

หลังจากกลับมาถึงห้องครัว ฮิบาริต้องใช้เวลาสงบสติอารมณ์อยู่พักใหญ่ แล้วจึงโยนอุปกรณ์ที่จำเป็นออกมาจากตู้เก็บของและเตรียมเครื่องปรุงให้พร้อมสำหรับบทเรียนวิชาคหกรรมในค่ำคืนนี้

ทว่า..... เวลาสำหรับการพยายามเพื่อใครสักคนช่างผ่านไปเร็วนัก...

ปริมาณช็อคโกแลตในถาดเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่วัตถุดิบเริ่มร่อยหรอลงไปทุกที

ใช่ว่าผลงานที่ออกมาจะรสชาติเหลือรับประทาน หากแต่ไม่ว่าตั้งใจแกะช็อคโกแลตจากพิมพ์แค่ไหน สิ่งที่ได้... กลับไม่ต่างไปจากก้อนกรวดสีน้ำตาลเท่านั้น

ฮิบาริยืนจ้องนกตัวเล็กที่บัดนี้กำลังหลับอย่างเป็นสุข หลังได้มื้อค่ำเป็นขนมหวานฝีมือเจ้านาย เขานึกอิจฉามันอยู่บ้าง ที่ไม่ต้องอดหลับอดนอน ไม่ต้องทนต่อความรู้สึกอยากอาละวาด และไม่ต้องมาใส่ใจกับสิ่งที่เขาเคยคิดว่าเป็นหนึ่งในบรรดาเรื่องงี่เง่าที่สุดในชีวิต ซึ่งมีเหตุผลที่ทำให้ละทิ้งไปไม่ได้ที่ไร้สาระเสียยิ่งกว่า

ก็แค่..... ไม่อยากเห็นเจ้าบ้านั่นทำหน้าผิดหวัง.....

แสงอาทิตย์ยามเช้าทอผ่านม่านหน้าต่างมาปลุกเจ้านกน้อยจากห้วงนิทรา... มันค่อย ๆ ขยับปีกตรงไปทางคนที่กำลังบรรจงเคาะของอย่างเดียวกับที่ใช้เป็นอาหารนกเมื่อคืนออกจากถาดสำหรับใช้ทำน้ำแข็งที่เจ้าตัวหยิบออกมาจากตู้เย็นเพื่อใช้แทนแม่พิมพ์ ซึ่งถูกส่งไปกองเป็นเศษขยะรวมกับอุปกรณ์แตกร้าวอื่น ๆ

"ในที่สุด... ก็เสร็จซะที"

.....หน้าประตูโรงเรียนนามิโมริ.....

ที่นั่น..... กรรมการรักษาระเบียบคนหนึ่งกำลังหยุดมองภาพเบื้องหน้าเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ

เพราะถึงจะเป็นวันที่ 14 กุมภา ก็ใช่ว่าทางโรงเรียนจะอนุมัติให้เตรียมของประดับที่ผลาญงบประมาณเช่นนี้

ดอกกุหลาบขาวบริสุทธิ์จำนวนมากถูกจัดเรียงเป็นสองฝากของทางเดินที่นำไปสู่อาคารเรียน

มันทำให้คาดเดาได้ไม่ยากว่าตัวการของเรื่องนี้ไม่ใช่ใครอื่น...

หากแต่เป็นเจ้าคนที่สามารถทำอะไรแบบคนเสียสติได้โดยไม่ต้องอาศัยแรงจูงใจใด ๆ นอกจากการไล่ลูกน้องให้พ้นจากสายตา.....

หนทางที่ขนาบข้างด้วยดอกกุหลาบยังคงทอดยาวไปตามทางที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

ที่บานประตูอันเป็นจุดสิ้นสุดของแนวเดินซึ่งราวกับถูกจัดวางไว้เพื่อเชื้อเชิญนั้น คือห้องที่คิดว่ามีใครสักคนมารออยู่ก่อนแล้ว.....

มือข้างที่ไม่ได้ถือถุงพลาสติกผลักเข้าประตูเข้าไป ฮิบาริพบว่าห้องทำงานของเขาได้รับการประดับประดาด้วยดอกกุหลาบ ที่อยู่เบื้องหลังโต๊ะของกรรมการรักษาระเบียบคือต้นตอของการเนรมิตโรงเรียนให้กลายเป็นสวนดอกไม้ขนาดย่อม และที่ยืนถือหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าวันนี้อยู่ตรงมุมห้องคือลูกน้องคนสนิทของมาเฟียที่ริอาจเป็นสาเหตุให้เขาไม่ได้นอนเกือบสองคืนติดกัน

"อรุณสวัสดิ์นะเคียวยะ" อีกฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนที่เขาจะได้คาดโทษอะไร คนที่เตรียมจะเข้าไปประเคนทอนฟาให้ตัวเองหายจากอาการง่วงงุน จึงหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าของเรือนผมสีทองที่ดูพักผ่อนมาเพียงพอกว่าจะละเมอคำพูดชวนให้เรียกเลือดออกจากหัว

"ฉันว่าเคียวยะคงจะไม่พูดคำที่ฉันอยากได้ยิน"

เขาคิดผิด... นี่เจ้าม้าพยศคงจะยังไม่ตื่นแน่ ๆ

แล้วคำที่อยากได้ยินงั้นหรือ... ใครจะไปรู้เล่าว่าคืออะไร

"แล้วฉันก็อยากขอโทษที่วันนั้นบังคับให้เคียวยะไปทำเรื่องที่ตัวเองไม่ชอบ"

ใครว่าไม่ชอบ... ออกจะเกลียดเลยด้วยซ้ำ...

แต่ตอนนี้ความรู้สึกแบบนั้นแทบจะไม่เหลืออยู่แล้ว...

ก็หลังจากพยายามมาตลอดทั้งคืน...

"เลยอยากให้ดอกกุหลาบกับเคียวยะ" ดีโน่ว่าพลางยื่นช่อดอกกุหลาบที่บรรจงจัดไว้อย่างสวยงามกว่าตรงทางเดินเป็นไหน ๆ ให้กับคนตรงหน้าซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะยื่นมือออกมารับ "สีขาวของดอกกุหลาบแทนความรู้สึกจากใจของฉัน ถึงจะไม่รู้ว่าเคียวยะคิดยังไงก็ตาม แต่แค่ได้พูดสิ่งที่ตัวเองต้องการออกไป ช็อคโกแลตอะไรนั่นก็ไม่จำเป็นแล้วล่ะ"

"นายกำลังบอกว่าจะไม่เอานี่ใช่ไหม" ฮิบาริพูดเสียงเย็น ถุงใส่ช็อคโกแลตถูกโยนลงบนโต๊ะตามอารมณ์เจ้าของ "งั้นก็เชิญเก็บดอกไม้พวกนั้นกลับไปเดี๋ยวนี้เลย"

"นี่มัน..." คนถูกไล่รีบคว้าหนึ่งในบรรดาก้อนสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่ถูกห่อไว้ลวก ๆ มาแกะออกแทบจะในทันที

ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที... ช็อคโกแลตตามมาตรฐานก้อนน้ำแข็งสากลก็ได้ออกมายลโลกภายนอกอีกครั้ง

"ให้ฉันเหรอเคียวยะ..."

"ใช่ ฉันเคยคิดแบบนั้น" ฮิบาริตอบ "แต่ตอนนี้นายกลับไปได้แล้ว ไม่งั้น... จะขย้ำให้ตาย"

ดีโน่ไม่เพียงเพิกเฉยต่อคำขู่นั้น แต่กลับโยนขนมหวานเข้าไปลิ้มรสในปาก

"อร่อยมากเลยล่ะเคียวยะ"

"ฉันบอก... ให้ไป..."

ภาพใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของอีกฝ่ายเริ่มพร่ามัว...

"เป็นอะไรไปน่ะ... เคียวยะ!!"

ดีโน่รีบลุกมาประคองร่างที่จู่ ๆ ก็วูบลง

"นี่ เคียวยะ!!"

อะไรกัน... แค่หลับไปงั้นหรือ

อาการแบบคนไม่ได้นอนอย่างนี้...

แสดงว่า... ช็อคโกแลตพวกนั้น เคียวยะตั้งใจทำทั้งคืนเลยใช่ไหม

ทั้งที่บอกว่าเป็นเรื่องงี่เง่าแท้ ๆ แต่กลับยังพยายาม...

ต่างจากเขาที่ยอมตัดใจง่าย ๆ

ดีโน่อุ้มร่างที่เข้าสู่ห้วงนิทราวางลงบนโซฟาตัวยาว ก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสบนหน้าผากของอีกฝ่าย

"โรมาริโอ้"

"ครับบอส"

"ให้คนเก็บดอกกุหลาบทั้งหมดออกไป..."

ออกคำสั่งพลางลูบไล้เรือนผมสีรัตติกาลอย่างแผ่วเบา พร้อมกับส่งรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนให้

"เหลือไว้แต่ช่อดอกไม้... แทนความรู้สึกของฉัน"

ดอกกุหลาบสีขาว.....

ความรักอันบริสุทธิ์.....

โรมาริโอ้รับคำและเดินจากไป

มือขวาผู้ซื่อสัตย์มักจะคอยคะยั้นคะยอให้เจ้านายของตนรับทราบข่าวสารต่าง ๆ อยู่เสมอ

แต่วันนี้ต่างออกไป...

บอสไม่จำเป็นต้องรู้ว่า...

ความสุขของคนเพียงคนเดียวนั้น ต้องแลกมาด้วยความทุกข์ทรมานของใครหลายคนที่กำลังฉลองวันวาเลนไทน์อยู่บนเตียงผู้ป่วยของโรงพยาบาล

บอสไม่จำเป็นต้องสนใจว่า...

กว่าจะมาเป็นช็อคโกแลตที่แสนล้ำค่าเช่นนี้นั้น สถานที่ที่มอบวัตถุดิบธรรมดา ๆ ให้กลับต้องวุ่นวายมากขนาดไหน

รัก....

โรมาริโอ้ตระหนักดีว่าบอสจะไม่ยอมทิ้งคนสำคัญไปจนกว่าจะได้เอ่ยคำ ๆ นั้น

เพราะในบางครั้ง คนที่ฟ้าลิขิตมาให้เคียงคู่ อาจไม่จำเป็นต้องรักกันหวานชื่นเสมอไป...

ยกตัวอย่างเช่น....

คนหนึ่งคนที่เสียเวลาไปเป็นเดือนกับการเรียนทำช็อคโกแลต

กลับทำได้เพียงรูปลักษณ์ที่สวยงาม หาได้มีรสชาติที่หวานล้ำ...

กับอีกคนที่อาศัยความพยายามเพียงชั่วข้ามคืน

ก็สามารถทำช็อคโกแลตที่หวานล้ำ แม้ไม่ได้รูปร่างที่น่าพอใจ...

ทั้งสองจะสามารถเติมเต็มส่วนเสี้ยวที่ขาดหาย

และเป็นความผูกพันที่ไม่มีวันเสื่อมสลาย

ดังนั้น.....

ไม่ว่าคนสำคัญของบอสจะเป็นเช่นไร...

ขอเพียงใช่คน ๆ เดียวกับที่บอสมอบความรักให้หมดหัวใจ...

แค่นี้......

คน ๆ นั้นก็เหมาะสมกับตำแหน่งนายหญิงแห่งคาบัคโรเน่แฟมิลี่แล้ว

Fin.