[KHR] Ficlet - - Deep Warmth besides Warmth ｢D18｣
posted on 23 Feb 2008 14:29 by psychologist-cooเหมือนเอาเรื่องที่แต่งไว้มาแปะกัน Entry ว่างเรื่อย ๆ เลยแฮะ
ต้องขออภัยสำหรับผู้ที่เคยอ่านในบอร์ดรีบอร์นแล้วนะครับ
อันนี้ยาวกว่าอันก่อนหน่อย เพราะเป็น ficlet ครับ
อย่างไรก็ตาม ยังยืนยัน 18 Uke Forever ต่อไปครับ
(เหมือนกับที่ยืนยัน Allen Uke Forever นั่นแล)
..........................................................................................
คนหนึ่งคนที่ส่องสว่างประดุจจันทรา.....
กับอีกหนึ่งคนที่มืดมนเฉกเช่นฟากฟ้ายามรัตติกาล.....
สองคนนั้นกำลังนั่งอยู่ในห้อง บนโซฟายาวตรงข้ามกัน
เจ้าของสถานที่ต้อนรับแขกผู้มาเยือนอย่างเคย
ด้วยการไม่เอ่ยคำทักทายใด ๆ แม้สักหนึ่งพยางค์
หากแต่ผู้มาใหม่กลับไม่สนใจ ปล่อยให้ถ้อยคำที่ว่า
"อรุณสวัสดิ์ เคียวยะ"
ลอยไปกับออกซิเจนในอากาศ
และนั่งพิจารณาอากัปกิริยาของอีกฝ่าย
พร้อมรอยยิ้มที่ปรากฏชัดบนดวงหน้า
ต่างจากอีกคนที่มีสีหน้าเรียบเฉย
ดวงเนตรสีดำขลับเบื้องหลังกรอบแว่นจดจ่ออยู่กับหน้ากระดาษในหนังสือเรียนวิชาภาษาญี่ปุ่น
ตามปกติแล้ว หัวหน้ากรรมการรักษาระเบียบคนนี้
ไม่ชอบที่จะเสียเวลาไปกับเรื่องใดนอกเหนือไปจากการได้ขย้ำใครสักคน
หากแต่ที่ทำอยู่นี้....
อาจเพราะส่วนลึก ๆ ในจิตใจมันร่ำร้อง.....
"นี่ ๆ เคียวยะ"
ฮิบาริล้มเลิกความตั้งใจที่จะทำเป็นเพิกเฉย
ค่อย ๆ เงยหน้าจากหนังสือ
ขึ้นมาสบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลที่ทอประกายมุ่งมั่นอยู่เสมอ
"หนาวบ้างรึเปล่า"
ข้างนอกหน้าต่างมีหิมะโปรยลงมาอย่างไม่ขาดสาย
ดีโน่ค่อย ๆ ปลดผ้าพันคอที่รอบคอของตนออก
คำถามที่เอ่ยออกไปนั้นไม่ใช่ความสงสัย
เป็นดั่งความห่วงใยท่ามกลางบรรยากาศฤดูหนาว
แต่คนที่สมควรจะรับมันเอาไว้กลับตอบมาว่า
"คิดจะฆ่ารัดคอกันหรือไง"
เพื่อให้อีกฝ่ายหยุดความปรารถนาดีของตนไว้
ก็ถ้าคนนึ่งอุ่น อีกคนก็ต้องทนหนาว
สำหรับคนที่จมปรักกับความเยียบเย็นมานานแสนนาน
ไม่มีเหตุผลที่จะต้องแบ่งปันไอยะเยือกที่กรีดเฉือนร่างอย่างไม่ปราณีนี้ให้แก่ใคร
โดยเฉพาะกับคนที่เข้ามาอยู่เคียงข้าง
และแบ่งปันความรู้สึกดี ๆ ให้กัน
ทว่า....
ความดื้อดึงของบอสแห่งคาบัคโรเน่ก็มีไม่แพ้
ความหัวรั้นของกรรมการรักษาระเบียบ
"แบบนี้ฉันเองก็จะตายด้วยใช่ไหม..."
ว่าพลางพาดผืนผ้าบนลำคอของอีกฝ่าย
ก่อนจะวกกลับมาที่ลำคอตนอีกครั้ง
"...ตายพร้อมกับเคียวยะ"
ฮิบาริเริ่มระอากับความคิดที่แสนงี่เง่านั้น
ค่อย ๆ ปิดหนังสือและวางมันลงบนโต๊ะ
"ฉันไม่ยอมตายง่าย ๆ อย่างนั้นหรอก"
แววประหลาดใจฉายชัดบนใบหน้าของคนเจ้าความคิด
ไม่ใช่เพราะคำพูดที่ตัดเยื่อใย
แต่เป็นการกระทำของอีกฝ่าย...
นัยน์ตาสีรัตติกาลปรือลง พร้อมกับซบลงบนไหล่ของคนข้าง ๆ
ไม่ช้า....
ดีโน่ก็ขยับรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยน
ให้กับความอบอุ่นที่ถ่ายทอดถึงกัน
แม้ไม่ต้องสรรหาถ้อยคำลึกซึ้งใด ๆ มาอธิบาย
ต่างฝ่ายต่างปรารถนา.....
ให้ช่วงแวลาแบบนี้.....
ดำเนินต่อไปตราบนานเท่านาน.....
..........................................................................................
(แต่ก็อ่านอีกรอบ กร๊ากกก เม้นให้หมดทุกทาง)
แหะๆ แทบไม่เคยมาเลยโทษที
ภาษาฟิคสวยดีจัง
#1 By Nox~Nox ( ~_-)h Ver. แม่ยกหนุ่มแว่นสุดหัวใจ on 2008-02-23 15:39