「D18」 Game Master Psycho

แวะมาตอบคอมเม้นก่อนลงตอนต่อไป

แต่ก่อนอื่นขอแจ้งให้ทราบว่า

ตั้งแต่ตอนที่ 2 นี้เป็นต้นไป

จะกลับมาจิ้ม note pad อีกครั้ง

ฉะนั้นภาษามันจะบรรลัยกว่าตอนแรกอย่างมาก

โปรดทำใจด้วยนะครับ

อีกอย่าง ครึ่งบนแต่งตอนกลางคืน

ครึ่งล่างแต่งตอนเช้า

ความจริงก็อยากแต่งตอนกลางคืนให้จบทั้งหมดอ่ะครับ

เพราะอารมณ์ NC มันต้องตอนกลางคืนจิน้อ

แล้วไซโคมันก็เพิ่งรู้ครับว่า NC มันมายากเยี่ยงไร

เป็น NC แรกของคู่นี้ ติชม+ด่าได้ตามสบายนะครับ

ทั่น CHIIYO +~แม่ชีลัทธิ Otaku~+

~ กระผมมันพวกขี้เกียจคร้าบ จะถึง 10 ตอนรึเปล่าก็ไม่รู้ ขอบคุณที่อ่านนะครับ

P-chan

~ ไม่ได้สารภาพกันโต้ง ๆ นะครับ คุณม้าโดนขู่ด้วยทอนฟา ก็เลยไม่มีทางเลือกอ่ะครับ ต้องอธิบายให้แฟน(?)เข้าใจ

Nokorichan ==Mode== คลั่ง Y สุดกำลัง.....

~ กำลังพยายามทำบล้อกคร้าบ http://dinohiba.exteen.com แต่ก็ยังดองไว้แค่นั้นอยู่ ผมว่าทั่นเลือกประธานผิดคนแล้วอ่ะครับ T^T

ทั่น ramcom69

~ ขอบคุณนะครับ ยินดีที่ทั่นเชียร์ D18 เช่นกัน กระผมจะพยายามล้างสมองต่อไปเรื่อย ๆ

เนมจัง

~ ที่คลอดเรทออกมาตั้งแต่ตอนที่ 2 ก็เพราะคอมเม้นในวงเล็บทั่นนะคร้าบ

(ทำเป็นพิมพ์ไป ไม่ใช่แกกะแต่งแต่แรกแล้วรึ)

เพราะฉะนั้น ทั่นใดที่หวังอ่านฟิคใส ๆ ก็ทราบสาเหตุแห่ง NC แล้วสินะครับ

me/ โดนถีบออกนอกวงโคจร

(ก็แค่แซวเล่นนะครับ อย่าคิดมาก)

♣+.:Cl-lRoNIcLE:.+♣ จัง

~ ในบอร์ดก็ว่างั้นเยอะนะครับ คุณฮิน่ารักเสมออยู่แล้ว แต่ตอนนี้ทั่นอาจผิดหวังก็ได้นะครับ

เชิญทัศนาได้เลยครับ

.....Ice Cream Danger.....



ถึงฮิบาริ เคียวยะจะเกลียดการสุมหัวมากสักเพียงใด ก็ใช่ว่าจะยินดีกับการนั่งอยู่ในร้านตามลำพังสองคน โดยมีไอศกรีมถ้วยเดียวคั่นกลางระหว่างตัวเขากับเจ้าคนเอ่ยปากชวนเที่ยว แต่ดันพามาที่นี่ แล้วนั่งยิ้มจ้องเขาอยู่แบบนั้น


หากไม่สงสัยจนเค้นปากให้มันสารภาพออกมาล่ะก็ ป่านนี้เขาคงได้จับทอนฟาอาละวาดแทนที่จะต้องมานั่งตักไอศกรีมเข้าปากหลบสายตาที่มองมาให้ใจหวั่นไหวของคนตรงหน้า


ของหวานเย็นเฉียบในแก้วพร่องลงราวกับเวลาที่ปรารถนาจะให้ยืดยาวออกไปนั้นค่อย ๆ สั้นลงทีละน้อย วินาทีที่ต้องตัดสินใจใกล้เข้ามาทุกขณะ ซึ่งเขามีทางเลือกอยู่เพียงสองทาง คือ บอกความรู้สึกที่แท้จริงออกไป หรือไม่ก็แค่ทำร้ายร่างกายอาจารย์สอนพิเศษตัวเองอย่างเคย


ทว่าบางสิ่งบางอย่าง... อาจเป็นรสหวานปนขมของไอศกรีมนี่ก็ได้ที่ทำให้สมองของเขามึนงง ยิ่งกินเข้าไปมากเท่าไหร่ ใบหน้าของคนตรงข้ามก็ยิ่งเลือนรางมากขึ้นเท่านั้น หากแต่อีกฝ่ายกลับไม่แสดงท่าทีว่าสังเกตเห็นความผิดปกติใด ๆ


ในที่สุดของหวานหนืด ๆ ที่เหมือนยาพิษแทรกผ่านทุกอณูทั่วร่างจนเจียนคลั่งก็หมดลง นัยน์ตาสีรัตติกาลที่พยายามเลี่ยงสบดวงเนตรสีน้ำตาลเชื่อมบัดนี้ค่อย ๆ ปรือลง แต่ยังคงจับจ้องดวงหน้าของม้าพยศที่เริ่มรู้สึกได้แล้วว่าลูกศิษย์ของตนแปลกไปจากเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด


มือที่มักกุมทอนฟาคู่ใจไว้เสมอสัมผัสปลายช้อนลงบนริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อย ก่อนวัตถุทรงโค้งจะชอนไชเข้าไปในโพรงปาก หยอกล้อกับปลายลิ้น และกลับออกมาพร้อมของเหลวใสซึ่งผู้เคยลิ้มลองจดจำได้ดีถึงความหอมหวานที่ตราตรึงอยู่มิรู้หาย



ต่างจากริมฝีปากที่อบอุ่น..... โลหะนั้นแสนจะเยียบเย็น.....


ต่างจากปลายลิ้นที่อ่อนละมุน..... โลหะนั้นช่างแข็งกระด้าง.....


ต่างจากความชุ่มชื้นที่ซึมซับ..... โลหะนั้นช่างแห้งผาก.....


ต่างจากความรักที่มอบให้..... โลหะนั้นไร้จิตใจอย่างสิ้นเชิง.....



ฮิบาริตระหนักได้ถึงสิ่งนั้น แม้สติรับรู้การกระทำของร่างกายจะถูกฉีกกระชากจนแทบไม่มีเหลือ


ดีโน่เองก็ไม่อยากเชื่อว่าจะได้เห็นภาพที่คล้ายกับอีกฝ่ายกำลังยั่วเขาอยู่นี้จากหัวหน้ากรรมการรักษาระเบียบที่มักยืนอยู่ท่ามกลางซากร่างจมกองเลือดของผู้คนมากมาย เพราะนอกเหนือไปจากแผนการพาเที่ยวรอบเมืองแล้ว เขาสาบานได้เลยว่าไม่เคยคิดถึงเรื่องการมอมเหล้าหรืออะไรประมาณนั้นเลยสักนิด


บอสแห่งคาบัคโรเน่พยายามแย่งแก้วจากมือเด็กที่เริ่มเบื่อช้อนและมองหาสิ่งที่หวานกว่า ก่อนจะจ่อมันเข้าที่ปลายจมูก ภาวนาให้เป็นกลิ่นอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่แอลกอฮอล์ พลันนึกไปถึงตอนที่เจ้าของร้านยื่นเมนูให้ เขาส่งมันต่อให้เคียวยะที่รับไปแล้วชี้มั่ว ๆ ซึ่งถ้าเขาจำไม่ผิดล่ะก็ กลิ่นแบบนี้... ภาพ ๆ นั้น.....


"รัมลูกเกด- -"


เอ่ยขึ้นมาได้เพียงเท่านั้น ริมฝีปากก็ถูกร่างที่ปีนข้ามโต๊ะมาประกบไว้ ลิ้นเล็กพยายามปะป่ายไปทั่วโพรงปาก ก่อนจะยอมจำนนเมื่อลิ้นร้อนสอนให้รู้แนวทางการปฏิบัติที่ถูกต้อง รสชาติหวานขมถ่ายทอดมายืนยันข้อสันนิษฐานของเขาค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความหวานล้ำที่ทำให้อีกฝ่ายหายใจติดขัด คว้าไหล่กว้างเป็นที่พักพิงและดันตัวถอยออกไป แต่ไฉนม้าพยศจะยอมให้คนเริ่มก่อนถอนริมฝีปากง่าย ๆ มืออีกข้างที่ไม่ได้คว้าเอวร่างที่คุกเข่าอยู่เหนือโต๊ะจัดการรั้งต้นคอลงมาแนบสัมผัสให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น


ดีโน่ประคองร่างที่หอบตัวโยนหลังผ่านพ้นบทแสดงความรักอันเนิ่นนาน พยายามเรียกให้อีกฝ่ายสบตาและรับฟังคำอธิบายของเขา


"เคียวยะเมามากแล้วรู้มั้ย แถมที่นี่เป็นร้านไอศกรีมบานกระจกใส ใครผ่านมาเห็นเข้า- -"


คราวนี้กลายเป็นคนพูดที่หยุดไปเองซะอย่างนั้น เมื่อถูกลูกศิษย์คว้ามือขึ้นมาในระดับสายตา บรรจงไล้เลียปลายนิ้วช้า ๆ จบท้ายด้วยการกลืนเข้าไปในโพรงปาก ขยับเข้าออกหยอกล้อกับริมฝีปากเนียนนุ่มสลับกับชโลมด้วยสัมผัสเปียกชื้นจนเจ้าของมือแทบคลั่ง


"ไม่มี..." ว่าเสียงแผ่วเบาเพียงกระซิบ พลางคายปลายนิ้วชุ่มออกมาช้า ๆ "...อารมณ์บ้างเหรอ?"


คนถูกถามกัดฟันกรอด ลองเจอเด็กโหดสักคนเอียงคอมองในสภาพคุกเข่าแยกขากับโต๊ะแบบนั้น ต่อให้เมาไม่รู้เรื่องก็เถอะ ใครมันจะไปอดใจไหว ยิ่งอีกฝ่ายพยายามลากฝ่ามือเขาผ่านแก้มนุ่ม ๆ ลงไปตามซอกคอขาว อะไรบางอย่างในกายก็ยิ่งเดือดพล่าน



"เคียวยะ....."


................................................................................

Warning NC-17 (เด็กดีไม่ควรอ่านนะครับ แต่ทั่นใดประสงค์ก็ลากตามสบายเลยคร้าบ)


................................................................................


หัวหน้ามาเฟียวางร่างที่แบกพาดบ่าขึ้นมาชั้นสองของร้านลงกับเตียง ก่อนจะโน้มตัวแนบสัมผัสช้า ๆ ลิ้นร้อนลิ้มเลียริมฝีปากนุ่ม แทรกผ่านเข้าไปดูดกลืนความหอมหวานแต่พอให้เคลิบเคลิ้ม


มือหนึ่งรูดเนคไทออกจากคอเสื้อ ส่วนอีกมือคว้าแขนที่ปะป่ายไปทั่วรวบไว้เหนือศีรษะ จัดการผูกแน่นเข้ากับหัวเตียง ความสนใจของอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ด้านบนอีกต่อไปแล้ว ปลายลิ้นค่อย ๆ ลากผ่านกึ่งกลางลำตัวตามแนวกระดุมที่ถูกปลดออกไปอย่างง่ายดายทีละเม็ด เรียกเสียงครางแผ่ว ๆ จากร่างเบื้องใต้ และแปรเปลี่ยนเป็นร้องตกใจแทบจะในทันทีที่ริมฝีปากอุ่นเข้าครอบครองส่วนอ่อนไหว


"อ๊ะ - อ๊าาาาาาาาา" ความเสียวซ่านจากการถูกปรนเปรอทำให้ข้อมือพยายามดิ้นให้หลุดจากปมผ้า แต่ก็ได้เพียงสร้างรอยเสียดสีแดงระเรื่อด้วยพันธนาการที่ไม่อาจหลุดพ้น


เสียงครางกระเส่าถี่ขึ้นตามจังหวะ คราบสีขาวเอ่อล้นออกมาในยามที่ร่างกายคลายจากการเกร็งตัว ทะลักเข้าไปในริมฝีปากที่รอรับอย่างไม่รู้สึกรังเกียจ ก่อนจะส่งมอบต่อไปให้กับเจ้าของที่เพิ่งเคยลองลิ้มชิมรสรักที่กลั่นออกมาจากร่างของตัวเอง


เรียวนิ้วชโลมหยาดของเหลวที่เหลือ ชำแรกเข้าไปในช่องแคบทางด้านหลัง ผิวเนื้อโดยรอบบีบรัดทวีอารมณ์ให้เจ้าของนิ้วปรารถนาจะสอดแทรกสิ่งอื่นเข้าไปแทนที่ พอ ๆ กับทำให้อีกฝ่ายบิดเร่าไปมาพลางเอ่ยประท้วง โดยหารู้ไม่ว่ายิ่งขยับมากเท่าไหร่ก็ยิ่งปลุกเพลิงราคะให้ลุกโชนมากขึ้นเท่านั้น


"อา... เอาออกไป - อือ... อึดอัด"


"ไม่เป็นไรน่าเคียวยะ" กระซิบข้างใบหู จุมพิตประโลมที่หน้าผากชื้นเหงื่อ นอกจากจะปฏิเสธคำอ้อนวอนแล้ว ปลายนิ้วยังซอกซอนเพิ่มเข้าไปอีก


"อ๊า... ไม่เอา!! อา... ออกไป!!"


เมื่อไม่ได้ดังใจก็เริ่มโวยวายออกมา แต่ถึงขั้นนี้แล้ว จะมีใครที่ไหนยอมระงับความต้องการไว้แค่นี้เล่า


เรียวนิ้วค่อย ๆ ถอนออกมาให้พอได้หายใจ ก่อนจะแทรกร่างกายอีกส่วนเข้าไปแทนที่


"อ๊าาาาาาาาาาาา"


เสียงกรีดร้องดังขึ้นอย่างน่าสงสาร หยาดโลหิตซึ่งทะลักออกมาตามเนื้อเยื่อส่วนที่ฉีกขาดบ่งบอกชัดถึงความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้าสู่ร่างพร้อม ๆ กับความอึดอันเจียนจะขาดใจ


ข้อมือที่พยายามสลัดให้พ้นจากการถูกรัด เสียดสีรุนแรงจนของเหลวสีชาดเคลือบทับรอยช้ำก่อนหน้า


ร่างเบื้องใต้ทั้งคราง ทั้งดิ้น บิดเร่าอย่างจนตรอก


"ที่ผ่านมา เคียวยะไม่เคยเรียกชื่อฉันเลย"


นัยน์ตาสีรัตติกาลปรือขึ้นมองเสี้ยวหน้าเจ้าของเสียงกระซิบนั่นชั่วครู่ แล้วทำตามอย่างว่าง่าย


"ดีโน่... อา... ช่วยฉันที"


เพียงได้ยินนามพร้อมถ้อยคำวิงวอน ส่วนที่คับแน่นอยู่ก็เริ่มขยับเข้าออกช้า ๆ คราบเลือดที่ชโลมอยู่เปรียบเสมือนสิ่งที่ช่วยให้การกระทำผ่านพ้นไปได้ง่ายยิ่งขึ้น หากแต่ความเจ็บแสบนั่นก็แทบไม่ลดลงเลย


"อือ... อา...." เสียงครางแว่วถี่ขึ้นเรื่อย ๆ จากความทรมานแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านปนสุขสม


ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ที่ร่างเบื้องใต้เริ่มโอนอ่อนตามแรงของฝ่ายที่คร่อมตนอยู่


หยาดน้ำถูกปลดปล่อยภายในร่าง ระหว่างที่เสียงครางสุดท้ายก้องกังวานด้วยความรู้สึกที่เข้าใจเพียงคนทั้งสอง


ดีโน่ถอนกายออกมาช้า ๆ ค่อย ๆ ปลดข้อมืออาบเลือดออกจากหัวเตียง พลางจุมพิตปลอบโยนบนหน้าผากของเด็กที่กำลังหลับตาพริ้ม


ฮิบาริพึมพำแผ่วเบา แทบไม่ดังไปกว่าเสียงกระซิบ



"ดีโน่..."



"หืม"





"ฉันรักดีโน่นะ"




................................................................................


TBC