「D18」 Game Master Psycho

แว่บมาตอบคอมเม้นสักครู่

ทั่น Liveevil CN Silent-moon :: Rikatsuki

~ เพราะอย่างงั้นถึงได้รัก D18 ไงล่ะครับ

ทั่น ♣+.:Cl-lRoNIcLE:.+♣

~ NC 2 แล้วครับครั้งนี้ ก็ยังต้องมีเลือดอีกอยู่ดีใช่ไหมคร้าบคู่นี้ >w<

ทั่น CHIIYO +~แม่ชีลัทธิ Otaku~+

~ เตรียมพร้อมดีมากเลยครับทั่น ข้าน้อยขอคารวะ =w=

ทั่นส้ม

~ มันไม่ได้เซอร์วิสดีหรอกครับร้านไอศกรีมเนี่ย ไอ้ไซโคต่างหากที่บ้าเซอร์วิสให้เสร็จสรรพ +w+

ทั่น  ramcom69

~ ก็ต้องแรงกันทั้งคู่สิคร้าบ เพราะหนทางสายความมืดเริ่มกลืนกินไอ้บ้าไซโคทีละน้อยแล้ว

 Nokori จัง

~ สมาคมที่ท่านต้องการเปิดรับสมัครแล้วนะครับ รายละเอียดอยู่ท้ายเอนทรี่เน่อ

เชิญทัศนา

Warning NC-17 เฉพาะช่วงแรกนะครับ =w=

.....Subconscious Mind.....



นัยน์ตาสีน้ำตาลอาจจับจ้องอยู่บนดวงหน้าของร่างที่กำลังเข้าสู่ห้วงนิทรา แต่จิตใจกลับหลุดลอยเข้าไปในห้วงความคิด ถ้อยคำที่ได้ยินเมื่อครู่ยังตราตรึงโสตมิรู้หาย เปรียบได้กับรอยสักที่สลักไว้ด้วยพันธะสัญญาแห่งนิจนิรันดร์ซึ่งเขายินยอมรับมันไว้ด้วยความรู้สึกจากหัวใจ


บอสแห่งคาบัคโรเน่ตัดสินใจอุ้มคนตรงหน้าขึ้นมา แม้ก่อนขึ้นมาเขาจะสั่งโรมาริโอ้ให้ส่งเจ้าของร้านออกนอกประเทศไปสัก 2-3 เดือน แต่บางสิ่งที่สำคัญก็ต้องรีบทำในตอนนี้


"เคียวยะ..." เรียกพลางวางร่างในอ้อมแขนลงกับอ่างอาบน้ำ แล้วค่อย ๆ ตามลงไปนั่งบนผิวเย็นเฉียบของเซรามิคที่คนสวมเพียงเชิ้ตสีขาวคงรู้สึกถึงอุณหภูมิยะเยือกนั่นได้มากกว่า "ถ้าไม่ทำแบบนี้ เคียวยะจะไม่สบายเอานะ"


ดีโน่คว้าเอาฝักบัวขึ้นมาเปิดใส่บริเวณปากแผลฉีกกว้าง คราบเลือดที่แห้งเกรอะค่อย ๆ ละลายออกมา เจ้าของบาดแผลสะดุ้งเฮือก ยังคงไม่ลืมตา ขณะที่สองมือผลักผู้นำพาซึ่งความแสบร้อนและเสียวซ่านออกห่างลำตัว


"นิ่ง ๆ สิเคียวยะ" มือข้างที่ไม่ได้จับวัตถุต้นกำเนิดสายน้ำรั้งร่างอีกฝ่ายไว้ ก่อนจะชำแรกผ่านเข้าไป ปลายนิ้วพยายามกวาดของเหลวสีขาวออกมาจากภายในร่างนั้นด้วยความยากลำบาก เมื่อเสียงครางเบา ๆ แว่วเข้ามาในหู


ฮิบาริดิ้นไปมาโดยหารู้ไม่ว่าตนได้จุดชนวนอารมณ์เจ้าของนิ้วที่ถูกบีบรัดขึ้นมาอีกครั้ง


เสียงสะท้อนบ่งบอกความรู้สึกที่ได้รับสัมผัสเงียบลงทันทีที่ม้าพยศประกบริมฝีปากลงมา


ความหวานล้ำแผ่ซ่านคละเคล้ารสชื้นของปลายลิ้นที่ทะลวงเข้ามาคล้ายคนขาดน้ำ สติสัมปชัญญะถูกความรัญจวนใจกลืนกินไปเสียสิ้น


มือที่ละจากฝักบัวเริ่มเคล้นคลึงไปทั่วร่าง ปลุกเร้าร่างที่บิดเร่าด้วยความเสียวซ่านให้ทรมานจากบาดแผลที่เปิดออก


หยาดโลหิตทะลักออกมาปนไปกับสายน้ำที่คนเปิดไม่ยอมเสียเวลาแม้เสี้ยววินาทีเพื่อหยุดการไหล


มือซนที่พยายามอย่างอ่อนเปลี้ยเพื่อผลักร่างเบื้องบนให้พ้นไปจากกาย ทำได้แค่สร้างความรำคาญเพียงเล็กน้อย ก่อนจะถูกรวบไว้ด้วยแส้คู่ใจม้าพยศและมัดซ้ำเข้ากับก๊อกน้ำ


เรียวขาที่หุบเข้าหากันอยู่ตลอดถูกแยกห่างออกให้ลำตัวของฝ่ายที่คร่อมอยู่แทรกเข้าไปได้ถนัดมากขึ้น


ก่อนบรรจงประคองสะโพกมนรับแรงกระแทกจากส่วนอ่อนไหวที่ขยับเข้าออกโดยอาศัยเพียงสายน้ำเป็นตัวนำพา


เสียงครางหวานสอดประสานรับกับจังหวะนั้น


แส้ที่รัดข้อมืออยู่ชุ่มไปด้วยของเหลวสีชาดในเวลาเพียงไม่นาน


ริมฝีปากอุ่นมอบสัมผัสหวานล้ำอันเคลือบไปด้วยความปรารถนาอันร้อนแรงลงไปอีกครั้ง


การกระทำซ้ำ ๆ เริ่มขึ้น จบลง และวนกลับมาเช่นเดิมเรื่อย ๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุด



รัก... เฝ้าพร่ำพรรณนาถ้อยคำนี้ กระซิบผ่านหู บอกเล่าผ่านเรือนร่างที่ราวกับจะหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว


รัก... หนึ่งถ้อยคำนี้ที่ยังฝังรากลึก กระซิบบอกซ้ำ ๆ บอกเล่าเพื่อจารึกไว้ในความทรงจำที่ไม่มีวันเลือนลบไป


รัก... เพียงถ้อยคำนี้เท่านั้น กระซิบให้คน ๆ เดียว บอกเล่าเรื่องราวที่จะมีแค่คนสองคนในบทเพลงที่ร่วมบรรเลงไว้


รัก... ถ้อยคำที่มาจากใจคำนี้ กระซิบอยู่ร่ำไป บอกเล่าให้จำจดไปชั่วกาลแม้วันเวลาจะผ่านไปสักเท่าไร



ระหว่างร่างสองร่างท่ามกลางสายน้ำที่เย็นยะเยือกและพายุเพลิงแห่งปรารถนาที่โหมกระหน่ำ



รัตติกาลนี้ยังอีกยาวนาน.....


................................................................................

ยากจะตัดสินได้ว่าแสงอาทิตย์ยามเช้าหรือความเจ็บปวดจากบาดแผลเมื่อวานกันแน่ที่ริอาจปลุกหัวหน้ากรรมการรักษาระเบียบขึ้นมาตีหน้าไม่สบอารมณ์รับอรุณ นัยน์ตาสีเดียวกับฟากฟ้าในยามค่ำคืนที่ผ่านพ้นไปโดยแทบไม่ได้หลับได้นอนกันเลยนั้นปราดมองทั่วห้องเมื่อพบว่าร่างกายของตนไร้ซึ่งอาภรณ์ใด ๆ นอกจากผ้าห่มผืนบางที่คลุมปลอบใจร้อนรุ่มด้วยปรารถนาจะละเลงเลือดหัวคนชดเชยในส่วนที่ต้องเสียไป


"อ้าว... ตื่นแล้วเหรอเคียวยะ" เจ้าตัวต้นเหตุโผล่ศีรษะเข้ามาพร้อมสิ่งที่เขากำลังตามหา ซึ่งหมายถึงเสื้อผ้าทุกชิ้นกับทอนฟาสุดรัก


"กะ-แก..."


ใบหน้าของคนที่เคยยิ้มร่าอยู่เสมอ บัดนี้ดูเศร้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาจริงจังพอ ๆ กับที่แสดงออกทางแววตา



"ฟังฉันก่อนได้ไหมเคียวยะ ถ้าฟังจบแล้ว ต่อให้เคียวยะหยิบทอนฟามาฆ่าฉัน ฉันก็ยินดีมอบชีวิตนี้ให้"



ริมฝีปากที่เตรียมพรั่งพรูถ้อยคำจากโทสะมากมาย กลับปิดสนิทลง ไม่หลงเหลือแม้สักพยางค์ให้ต่อว่า


แต่ไหนแต่ไรมา ไม่เคยมีสักครั้งที่ฮิบาริจะหยุดฟังใคร ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาคาดคิดว่าจะได้ยินวาจาเสมือนสัตย์สาบานเช่นนี้



"เคียวยะอาจจะจำเรื่องราวทั้งเมื่อวานและทั้งเมื่อคืนไม่ได้..." อีกฝ่ายเริ่มต้นพูดในสิ่งที่เขารู้อยู่ก่อนแล้ว



"แต่ฉันจดจำได้ทุกการกระทำ ทุกบทสนทนา ทุกน้ำเสียง ทุก ๆ อย่างที่เป็นเคียวยะ


คำบอกรักของฉันมาจากใจ ไม่ว่าเมื่อไหร่ฉันก็ยืนยันว่าจะรัก รักเคียวยะคนเดียวเสมอ


ดังนั้นฉันจะไม่เอ่ยคำขอโทษในสิ่งที่ทำลงไป


เพราะฉันรู้ว่าถ้าตัวเองพูดออกไปแล้ว


สิ่งที่ฉันทำมันก็ไม่ต่างไปจากความต้องการเพียงชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น"



นัยน์ตาสีรัตติกาลช้อนขึ้นมองลึกเข้าไปในสายตาที่ปราศจากห้วงแห่งความหวั่นไหว


เขาได้รับเสื้อผ้ามาสวมใส่ ทั้ง ๆ ที่ช่วงล่างปวดร้าวแทบขาดใจ แต่ความรู้สึกข้างในกลับปวดร้าวยิ่งกว่า


ทอนฟาในมือถูกอีกฝ่ายเบนเข้าหาเส้นเลือดใหญ่บริเวณลำคอ



"นี่อาจเป็นประโยคสุดท้าย แต่ฉันจะไม่เสียใจเลย"



ดีโน่หลับตาลง แล้วลืมขึ้นมาอีกครั้ง







"ฉันรักเคียวยะ"








เคล้ง!!



ลำคอที่ควรจะถูกสะบั้นเป็นสองถูกประคองกอดไว้ด้วยแขนของร่างที่สั่นไหว เจ้าของทอนฟาที่หล่นกระทบพื้นแทบทรุดจากเหตุการณ์ที่ต้องยอมรับว่าเป็นวิถีของมาเฟียโดยแท้



"รับผิดชอบด้วยชีวิต..."


ริมฝีปากสั่นระริกพึมพำข้างใบหู ด้วยคำพูดที่แม้แต่ตัวเองยังแทบไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นคนพูดบอกมา


"...แล้วคนข้างหลังจะเป็นยังไงเคยสนบ้างรึเปล่า"



"เคียวยะ?" ดีโน่ประคองร่างนั้นไว้แน่น กลัวว่าหากปล่อยไปแล้ว คนตรงหน้าอาจไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก


ในเวลานี้มิอาจส่งผ่านความรู้สึกใด ๆ ทางสีหน้า หากแต่สามารถรับรู้ได้ผ่านน้ำเสียง


ฮิบาริรวบรวมเรี่ยวแรงที่ยังหลงเหลือ สองมือรั้งลำคอให้ใบหูนั้นอยู่แนบชิดริมฝีปากมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เท้าทั้งคู่พยายามยืนหยัดต่อไป แม้จะอ่อนล้าจนแทบทรุดลงได้ทุกเมื่อก็ตาม



"ฉันจะฆ่าแกแน่ ถ้าไม่หุบปากฟังฉันให้จบ"



ไม่ว่าประโยคที่กลั่นออกมาจะแผ่วเบาแค่ไหน ในระยะเช่นนี้มันก็ดังพอจะสะท้อนก้องในโสตประสาท



"ถึงจะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้


แต่สมองฉันรับรู้ทุกการกระทำงี่เง่าของแก


แล้วไอ้คำบอกรักอะไรนั่น


ฉันก็ไม่คิดจะพูดออกมาซ้ำ ๆ"



ฮิบาริหลับตาลง แล้วปรือขึ้นมาอีกครั้ง







"เข้าใจใช่ไหม ดีโน่"








................................................................................

TBC

เว้นวรรคหลอกลวงประชาชน (อ่ะแหม... นาน ๆ ทีจะได้ใช้นี่นา >w<)

~ The Ideology of 「D18」~ แปะใบสมัครคร้าบ

http://reborntfc.freeforums.org/the-ideology-of-d18-t1783.html

หากสนใจเชิญได้นะครับ