「D18」 Game Master Psycho

.

HAPPY BIRTHDAY

.

HIBARI KYOYA

.

05/05/2008

.

.

.

.

｢D18｣

.....ระเบียงทางเดินอาคารเรียนนามิโมริ.....

ที่นั่น..... บอสแห่งคาบัคโรเน่พร้อมด้วยลูกน้องจำนวนมากกำลังวิ่งไล่จับใครเพื่ออะไรบางอย่าง

ซึ่งไม่ว่าจะเป็นสัตว์กินพืชหน้าไหน... ไม่ว่าของนั่นจะสำคัญยังไง...

เสียงฝีเท้าที่ดังลั่นไปทั่วตัวอาคารก็หาทำให้ความขุ่นเคืองที่สะสมมาตลอดเช้าวันนี้จางหายไปเลยแม้แต่น้อย

ตามปกติแล้ว... หัวหน้ากรรมการรักษาระเบียบจะต้องคว้าอาวุธขึ้นมาละเลงเลือดหัวต้นตอแห่งความวุ่นวายทั้งมวล แต่ในขณะนี้สภาวะจิตใจกลับไม่เอื้ออำนวยให้ทำเช่นนั้น

นัยน์ตาสีรัตติกาลตวัดมองสิ่งของต่าง ๆ ในห้องรับแขกซึ่งผิดแผกไปจากที่เคยอย่างไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก

เบื้องหลังโต๊ะทำงานที่เขามักขลุกอยู่กับเอกสารกลับถูกทิ้งให้ว่างเปล่าเมื่อพื้นที่เกือบทั้งหมดบนโต๊ะเต็มไปด้วยอุปกรณ์แปลกตาที่แน่นอนว่าไม่ใช่ของเขาแน่ ๆ

แพรม่านที่เคยใช้อำพรางแสงจากดวงอาทิตย์และจากสายตาของเหล่านักเรียนในสนามเบื้องล่างขาดวิ่นเหมือนเป็นลางร้าย

ชาร้อน ๆ รับอรุณที่ควรอยู่ในมือของฮิบาริ กลับถูกแทนที่ด้วยแก้วพลาสติกที่น้ำชาพร่องลงไปจนเหลือเพียงก้อนน้ำแข็ง

นอกจากนั้นแล้ว... เจ้านกสีเหลืองทองคู่ใจก็ดันเลือกวันนี้มาร้องเรียกหาอาจารย์สอนพิเศษของเขาไม่หยุดไม่หย่อน ทำให้จำต้องทิ้งมันไว้ที่บ้านอย่างเสียไม่ได้

ปึง!!

กองเอกสารถูกเขวี้ยงลงกับโต๊ะหน้าเก้าอี้โซฟา ก่อนที่สองมือจะกระชับทอนฟาเตรียมออกไปอัดเจ้าของเสียงอึกทึกครึกโครมที่เขาพยายามเพิกเฉย แต่กลับทะลุทะลวงผ่านห้วงความคิดจนภาพเจ้าม้าบ้าบางตัวหลุดลอยออกไป

"คืนมาเถอะนะ นั่นเป็นของสำคัญ"

ถ้อยคำขอร้องนั้นกระชากใบหน้าที่เพิ่งสลัดออกจากภวังค์กลับเข้ามาแทบจะในทันใด

"คุณแรมโบ้ไม่ยอมคืนให้หรอก แบร่"

ฮิบาริเริ่มลังเลว่าจะออกไปอัดใครกันแน่

"งั้นก็ช่วยไม่ได้นะ"

ที่พูดไปนั่นมีลูกน้องอยู่ใกล้ ๆ รึเปล่า.....

โครม!!

คำตอบที่ได้รับแม้ไม่ฉับไวเท่าความคิด.....

"แง ๆ คุณแรมโบ้เจ็บนะ"

แต่ก็ไม่ช้าเกินกว่าจะให้ตั้งตัวได้.....

ปัง!!

ไม่นานหลังจากบาซูก้าทศวรรษยิงออกไป.....

แค่ชั่วเสี้ยววินาทีที่ปลายเท้าสัมผัสพื้นข้างนอก ร่างทั้งร่างก็ถูกใครสักคนที่โฉบออกมาจากกลุ่มควันคว้าตัวกลับเข้าไปในห้องพร้อมทั้งล็อคประตูเสร็จสรรพ

คน ๆ นั้นขยับรอยยิ้มที่เกือบจะเรียกได้ว่าแสนคุ้นเคยแล้ว หากมันไม่แฝงไปด้วยเลศนัย และไม่ได้มาจากร่างกำยำที่เปิดเผยทุกส่วนสัดชัดเจน

"เคียวยะ...?"

นามที่อนุญาตให้เรียกแค่เจ้าม้างี่เง่าคนเดียวเท่านั้นเล็ดลอดผ่านริมฝีปากด้วยน้ำเสียงที่ลังเลอยู่บ้างเล็กน้อย

ทว่า... เจ้าของชื่อนั้นยังคงตกใจไม่หายกับการมาปรากฏตัวในสภาพไร้อาภรณ์เช่นนี้ ทำให้ดีโน่ในอีกสิบปีข้างหน้าต้องเอ่ยซ้ำ

"เคียวยะ... ฮิบาริ เคียวยะเจ้าสาวของฉันเมื่อสิบปีก่อนใช่มั้ย"

คนถูกถามไม่แน่ใจว่าจะผงกหัวหรือส่ายหน้าดี จึงได้แต่ลั่นวาจาออกไปตามนิสัย

"ใครก็ช่าง บังอาจเข้ามาโดยไม่รับอนุญาต... จะขย้ำให้ตาย"

"ตอนนี้คงไม่ได้หรอกนะ" ไม่ว่าเปล่า ยังเขยิบเข้ามาประชิดและแย่งทอนฟาไปจากมืออย่างง่ายดาย "ถ้าฉันตายไป เคียวยะที่อารมณ์ค้างรอฉันอยู่คงไม่ให้อภัยแน่ ๆ"

คนฟังหน้าร้อนฉ่า ไม่รู้จะบอกว่าโกรธหรืออายดีที่เจ้าบ้านี่มันพูดออกมาได้หน้าตาเฉย

"แต่ยังไงซะ ฉันก็ยังต้องขอความร่วมมือจากเคียวยะที่อยู่ตรงหน้าฉันล่ะนะ"

"มะ-"

ไม่ทันจะได้ต่อคำก็ต่อปากไปเสียแล้ว

ลิ้นร้อนไล้เลียจนกลีบปากบางเผยอออก ก่อนจะแทรกผ่านเข้าไปกลืนกินทุกความหอมหวาน กลิ่นอ่อน ๆ ของน้ำชาในโพรงปากเล็กเร้าให้ปลายลิ้นดูดดื่มขึ้นทุกขณะ

ฝ่ามือปลดเครื่องแบบนักเรียนของอีกฝ่ายออกเร็วจนคนที่สวมมันมาจนถึงเมื่อครู่ไม่รู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำ

ฮิบาริกะจะอาศัยจังหวะที่ลิ้มรสหวานล้ำของกันและกันนั้นถองข้อศอกใส่ม้าที่ไม่รู้ไปอัพสกิลความหื่นมาจากไหน แต่กลับถูกอ่านทางออกเสียก่อน

ร่างบางถูกผลักให้แผ่นหลังเปลือยเปล่าแนบชิดกับกระจกของบานหน้าต่าง ข้อมือสองข้างตกอยูใต้อาณัติของฝ่ามือเพียงข้างเดียว ไม่ต่างไปจากเรือนร่างที่ถูกคร่อมเอาไว้

"คิดจะทำอะไร"

ถามไปทั้ง ๆ ที่พอจะเดาสิ่งที่จะเกิดขึ้นออก พอ ๆ กับที่ไม่อาจคาดการณ์ได้ว่านัยน์ตาสีน้ำตาลเชื่อมคู่นั้นเป็นประกายระริกจากการได้เห็นวัตถุแปลก ๆ นานาชนิดบนโต๊ะที่เขาริบมาจากพวกสัตว์กินพืชเมื่อเช้าด้วยเหตุอันใด

ดีโน่ไม่ตอบด้วยวาจา แต่อธิบายทุกสิ่งผ่านการกระทำ

เริ่มจากคว้ากุญแจมือมาล็อคข้อมือบางไว้กับขอบหน้าต่างเหนือศีรษะ แล้วถ่วงน้ำหนักขาสองข้างไว้ด้วยลูกตุ้มที่เชื่อมต่อกับห่วงเหล็กบริเวณข้อเท้า

นัยน์ตาสีรัตติกาลเริ่มเจือความหวาดหวั่นเล็กน้อย ยิ่งความสนุกของร่างสูงเพิ่มมากขึ้นเท่าไหร่ ยิ่งเหมือนตัวเขารู้จักหัวหน้าคาบัคโรเน่แฟมิลี่น้อยลงทุกที

ใช่ว่าจะไม่เคยผ่านเรื่องอย่างว่า.....

แต่ดีโน่คนปัจจุบันของเขาก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะโตขึ้นมาเป็นแบบนี้เลย....

ฮิบาริพยายามปลดตัวเองออกจากพันธนาการ พลางมองตามการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย อุปกรณ์ที่ทำจากเหล็กนั้นยากจะทำลายได้ด้วยมือเปล่า ม้าพยศที่ห่างออกไปเดินกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมแก้วน้ำในมือ

นับเป็นครั้งแรกที่คนถูกจองจำรู้สึกกลัวเสียงหัวเราะของคนตรงหน้า หลังจากดื่มน้ำชาที่เหลือจนหมดไป มือข้างหนึ่งก็หยิบก้อนน้ำแข็งขึ้นมาและจ่อมันใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

"นี่คงจะไม่- อ๊ะ!!"

เสียงครางเล็ดลอดออกจากริมฝีปากเมื่อก้อนน้ำแข็งผ่านเข้าไปในช่องทางที่แทบจะปิดสนิท ความเสียวซ่านที่แสนเย็นยะเยือกกรีดเฉือนความรู้สึกจนร่างกายบิดเร่าด้วยความทรมาน

"เอา-ออก-ไป..."

คำสั่งดูเหมือนจะไร้ความหมาย เมื่อมันแผ่วเบาเสียจนสามารถตีความได้ว่าอีกฝ่ายกำลังร้องขออยู่มากกว่า

ดีโน่สอดผ่านก้อนวัตถุเย็นเฉียบนั้นเข้าไปทีละก้อน รอมันละลายช้า ๆ พร้อมร่างที่กระตุกเย้าย้วนจนแทบสะกดอารมณ์ไว้ไม่ไหว

ถ้าร้องเสียงดังออกไป นักเรียนเบื้องล่างก็จะมองขึ้นมา.....

ในทำนองเดียวกัน ถ้าทำให้กระจกแตกล่ะก็.....

นอกจากจะดึงดูดความสนใจแล้ว ยังเจ็บตัวอีกต่างหาก.....

ในที่สุด น้ำแข็งก้อนสุดท้ายก็แปรสภาพเป็นหยาดน้ำไปเจิ่งนองรวมกันที่พื้น

"แฮ่ก - ขอร้องล่ะ..."

"ว่าไงนะเคียวยะ" เอ่ยถามเสียงยียวน เมื่อไม่ยอมหันไปสนใจร่างที่หอบตัวโยน แต่กลับยืนเลือกอุปกรณ์บนโต๊ะอย่างสบายใจ

นี่เขายึดของพวกนั้นมาเพื่อให้มันมาทำร้ายตัวเองในเวลานี้หรือไงนะ.....

"ดีโน่ ขอร้องล่ะ..." จำต้องสารภาพในสิ่งที่ตนปรารถนา "...ช่วยฉันที"

คนถูกขอเหลือบมองส่วนอ่อนไหวที่น่าสงสารนั่นเล็กน้อย หากแต่ไม่ยอมทำอะไรนอกจากจุดไฟแช็คลงไปบนไส้เทียน

นัยน์ตาที่จับจ้องอยู่บนเปลวเพลิงเบิกกว้างขึ้น ไม่ว่าตัวเขาจะอ้อนวอนถึงสิ่งใด อีกฝ่ายก็คงไม่ยอมสนองให้

หยดน้ำตาเทียนค่อย ๆ ร่วงลงบนส่วนปลายสั่นระริก เช่นเดียวกับที่หยาดน้ำใสไหลรินจากตาของร่างที่ต้องฝืนกลั้นความทรมานไว้จนถึงขีดสุด

ดีโน่ไม่สังเกตเห็น เพราะมัวแต่จดจ่ออยู่กับการชโลมน้ำตาเทียนชะงักการปลดปล่อย

"เรียบร้อย.... มาเริ่มกันได้แล้วสินะ"

ริมฝีปากอุ่นจูบซับหยาดน้ำตาที่รินไหล แล้วไปหยุดอ้อยอิ่งที่กลีบปากสีชมพูระเรื่อ ไม่ว่าจะมาจากความอัดอั้นหรือความร้อนรนทนไม่ไหว ฟันขาวขบกัดริมฝีปากนั้นแรง ๆ เรียกหยาดโลหิตไหลซึมออกมา

เพี้ยะ!!

ฝ่ามือเงื้อฟาดลงข้างแก้มเพื่อเรียกสติที่เตลิดไปของอีกฝ่าย หากแต่คงไม่อาจนำพากลับสู่ร่างได้อีกระยะหนึ่งแล้ว

ฮิบาริหันกลับมาจ้องดีโน่ตรง ๆ ด้วยรอยยิ้ม พร้อมทั้งเลียหยดเลือดที่มุมปากราวกับกำลังเยาะเย้ย

แน่จริงทำให้เจ็บมากกว่านี้สิ.....

ทำให้ทรมานมากกว่านี้สิ.....

คล้ายกับคนไม่รู้ตัว แต่ก็รับรู้ทุกการกระทำ ฝ่ายที่ถูกจองจำยินยอมรับทุกสัมผัสจากอีกฝ่าย

ไม่ว่าจะถูกขบเม้ม หรือ กัดลึกลงไปเรียกเลือดจากผิวขาว

เสียงครางระงมขับขานตลอดการปลุกเร้าที่รุนแรงแต่เนิ่นนานกว่าที่เคยได้รับ ซึ่งแม้ว่าจะช้าเพียงใด สำหรับคนที่ไม่อาจพาตัวเองข้ามไปยังฝั่งฝันได้ มันก็ทรมานพอ ๆ กับที่สุขสมนั่นเอง

"อะ...อา........."

ม้าพยศจากอนาคตสอดผ่านตัวตนเข้าสู่ร่างบางโดยหาได้ปรับให้คุ้นกับขนาดที่ผิดไปจากทุกทีนี้ไม่

แน่นอนว่าหยาดโลหิตสีชาดค่อย ๆ อาบลงมาตามหว่างขา พร้อม ๆ กับเสียงกรีดร้องอย่างน่าสงสารที่ผ่านออกมาจากริมฝีปากช้ำระเรื่อคู่นั้น

ร่างกายขยับเข้าออกซ้ำแล้วซ้ำเล่าดุจเพลิงพายุที่โหมกระหน่ำ

จนในที่สุดอารมณ์คุกรุ่นทั้งมวลก็ถูกปลอดปล่อยภายในร่างบางที่ทรมานเจียนตาย

นัยน์ตาที่พร่าเลือนด้วยหยดเหงื่อและหยาดน้ำตาเพ่งมองเข้าไปในหมอกควันที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน

ม้าพยศคนเดิมของเขาอยู่ตรงนั้น ตำแหน่งเดียวกับที่ม้าหื่นในอนาคตได้หายไป

"เคียวยะ"

เสียงเรียกที่คุ้นเคยเอื้อนเอ่ยมาจากคนที่เดาได้ว่าเพิ่งกลับมาจากการทำกิจกรรมบางอย่างกับ'เคียวยะที่อารมณ์ค้าง'รอเจ้าม้าหื่นนั่นอยู่แน่

"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!" ฮิบาริสั่งทันทีเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

ดีโน่คนปัจจุบันแม้ว่าจะเงอะงะงุ่มง่ามไปบ้าง แต่ก็พยายามปลดพันธนาการออกอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

และเมื่อน้ำตาเทียนถูกแซะออกไป ริมฝีปากก็เข้าครอบครองส่วนอ่อนไหว กลืนกินทุกความรู้สึกที่คั่งค้างมาจนกระทั่งเดี๋ยวนี้

ร่างบางทรุดลงในอ้อมกอดของอีกฝ่ายแทบจะในทันที เปลือกตาปรือลงราวกับต้องการสื่อว่าได้อยู่ในความคุ้มครองที่อบอุ่นใจ

"ขอโทษนะเคียวยะ" เสียงกระซิบอย่างอ่อนโยนแว่วอยู่ข้างใบหู

"ไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย" เสียงแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรงเอ่ยบอกคนที่ทำท่าจะโทษตัวเอง

"แต่นั่นก็เป็นตัวฉันในอนาคต-"

ฮิบาริเอื้อมปลายนิ้วแตะที่ริมฝีปากหยุดคำพูดอื่น ๆ ไว้

"ของสำคัญที่ว่านั่นไม่ไปตามคืนแล้วรึไง"

ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มเศร้าลงถนัดตา

"ป่านนี้คงปลิวไปหมดแล้วล่ะ นกกระดาษของฉัน"

"นก....?"

"ก็ธรรมเนียมของญี่ปุ่นน่ะ ถ้าอธิษฐานกับนกกระเรียนพันตัวจะสมหวังใช่มั้ย ฉันก็เลยตั้งใจพับเป็นของขวัญให้เคียวยะ อยากให้เคียวยะได้ในสิ่งที่ปรารถนา"

"งั้นฉันจะขออะไรก็ได้ใช่ไหม"

"อืม" ดีโน่พึมพำตอบอย่างไม่สบายใจนัก ปล่อยให้ร่างในอ้อมแขนดันตัวเข้าไปซุกหาไออุ่นมากยิ่งขึ้น

ประโยคสุดท้ายก่อนที่เจ้าของวันเกิดจะพ่ายแพ้ต่อความเหนื่อยล้าและง่วงงุนยังคงดังแว่วในโสตประสาท

"ขอให้อนาคตข้างหน้าเป็นอย่างที่เป็นแล้วกัน"

.

.

.

NC + SM ที่แม้แต่ตัวเองยังไม่กล้าอ่านซ้ำ ไม่สามารถลงมือแก้ไข

แต่หากอนาคตไม่เปลี่ยนแปลงไป.....

.....D18 ก็จะคงอยู่ตราบนานเท่านาน

................................................................................