บันทึก : คุณยายคนหนึ่ง...
posted on 17 Sep 2009 22:14 by psychologist-coo
17 กันยายน 2552
มหาวิทยาลัยขอนแก่น
หลังเลิกเรียนชีวะภาคเช้าก็มีเรียนอีกทีตอนบ่าย 4 โมง ในตอนนั้นตัดสินใจอยู่นานว่าจะเลือกกลับหอไปอ่านชีทแล็บรอเวลาดี หรือจะเลือกไปหอสมุดดี สุดท้ายก็ตัดสินใจขึ้น shuttle bus ปล่อยเวลาผ่านไปช้าๆ ค่อยตัดสินใจว่าจะลงที่ไหน
ในที่สุดก็ตัดสินใจจะลง complex (ศูนย์อาหารและบริการ) เพื่อซื้อ Black Butler เล่ม 6... ในตอนนั้นเสียงดนตรีเตรียมงานของ acer ดังมากจนไม่คิดว่าที่นี่เหมาะแก่การอ่านหนังสือ จึงคิดว่าจะรีบซื้อแล้วข้ามไปฝั่งหอสมุดดีกว่า... ตอนนั้นเอง ระหว่างที่หยิบ Black Butler ตรงเคาท์เตอร์... คุณยายคนนึงถามอะไรบางอย่างกับคุณน้าคนขายแล้วเดินจากไปด้วยท่าทางผิดหวัง...
จะว่าด้วยความเป็นห่วงหรืออยากรู้อยากเห็นก็ตามแต่มุมมองของแต่ละคน ขณะที่กำลังจ่ายเงินเราถามคนขายว่า "คุณยายคนนั้นเค้าเป็นอะไรหรือคะ" ในใจก็ไม่ได้คิดสงสัยอะไรมากมาย หรือคิดว่าจะทำอะไรต่อจากนี้ จนกระทั่งคุณน้าคนขายเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
"ยายแกมาตามหาคน บอกว่ามาขายของที่ มข. แต่ที่ขายของมันก็มีหลายที่ คณะโน้นคณะนี้ คณะแพทย์..."
ใช่... มหาลัยขอนแก่นกว้างแค่ไหนคนที่ได้ใช้ชีวิตที่นี่รู้ดีที่สุด แล้วขามันก็เลือกจะรีบตามคุณยายคนนั้นไป
แผ่นหลังของคุณยายสังเกตได้ง่ายท่ามกลางผู้คนอื่นๆ ถึงจะไม่ได้มองหน้าคุณยายมาก่อน แต่ก็จำหลังค่อมๆั นั่นได้ดี เราตามคุณยายได้ทัน และเลือกจะเข้าไปถามแกว่า "คุณยายตามหาใครอยู่เหรอคะ"
"ฉันมาตามหา T (ขออนุญาตใช้เป็นนามแฝง) เค้ามาขายของที่นี่ ยายเพิ่งเคยเข้ามาครั้งแรก"
"แล้วเค้าขายอะไรเหรอคะ"
"ฉันไม่รู้ เค้าบอกว่า ถ้าบอกเด็กๆ ว่าตามหา T ก็จะรู้ว่าอยู่ที่ไหน"
ในใจเราก็คิดแน่ๆ ว่า มันเหมือนการตามหาอะไรที่ค่อนข้างไร้เบาะแส จึงเดินเลียบเข้าไปถามแม่ค้าข้าวแกงคนหนึ่ง (คุณน้าอีกร้านก็หันมาฟังด้วย)
"คุณน้ารู้จักคนชื่อ T ไหมคะ คุณยายเค้าตามหาอยู่" (คำแนะนำในการจะถามอะไรคนอื่น สำหรับเด็กมหาลัยอย่างเราๆ แล้ว ไม่ควรเรียกแทนเค้าว่าป้า เพราะความเอ็นดูที่เค้ามีต่อเราอาจลดไปครึ่งหนึ่งหรือมากกว่านั้นได้โดยไม่รู้ตัว)
คุณน้าก็ตอบมาว่าไม่รู้จัก แล้วก็แนะนำให้ไปถามร้านขายน้ำที่เพิ่งเดินผ่านมา เจ้าของร้านเค้ารู้จักคนเยอะ ร้านที่ลูกชายเค้าดูร้านอยู่น่ะ ให้ถามหาเจ้าของร้านเขา
เราในตอนนั้นก็ตัดสินใจทำอะไรที่ปกติแล้วคงไม่กล้า จะมีใครเล่าเดินเลียบๆ ส่องเข้าไปในร้านหาผู้หญิงคนหนึ่ง แล้วพอเจอก็เข้าไปบอกลูกชายเค้าโต้งๆ ว่า "ขอคุยกับเจ้าของร้านได้ไหมคะ"
ลูกชายคนหนึ่งก็เรียกแม่ออกมา แล้วทั้งสองคนก็เดินกลับเข้าหลังร้านไป...
"คือคุณยายเค้ามาตามหาคนชื่อ T ค่ะ" แล้วเราก็ให้คุณยายคุย
บทสนทนาดำเนินไปอย่างไม่ค่อยเข้าใจกันสักเท่าไหร่ เราที่เป็นฝ่ายเสียมารยาทเข้าไปรบกวนโดยไม่ซื้ออะไรก็ไม่มีสิทธิ์ต่อว่า้เค้าที่ทำหน้านิ่วตอนเข้าใจผิดว่าคุณยายถามถึงคนชื่อ J (โทษคุณยายเสียงเบาก็ไม่ได้หรอก เสียงรอบข้างทั้งจากคนอื่นๆ จากเวที ใช่ว่าจะเบาจนไม่อยู่ในวิสัยรบกวน)
คุณน้าขายน้ำที่พอเข้าใจว่าหาคนชื่อ T ซึ่งแกไม่รู้จัก ก็แนะนำให้ไปถามยามหลังเวที เราก็พอเดาๆ ได้ว่ายังไงหลังเวทีที่ว่าก็ไม่น่า้เ้จอยาม เรียกว่าลางสังหรณ์ได้รึเปล่า... พอเดินไป ก็ไม่เจอจริงๆ คุณยายก็มองเราอย่างพอมีแววความหวัง เราเลยทำสิ่งที่หลายคนอาจเห็นได้ยาก... 'ยิ้ม' ยิ้มให้คุณยาย แล้วก็ชวนว่า "ลองขึ้นไปหาข้างบนดูดีไหมคะ"
คุณยายก็บอกว่าบันไดสูง... ตอนนั้นเราก็เผลอยิ้มอีกที ภาวนาว่าอยากให้คุณยายเจอคนที่ตัวเองตามหาไวๆ
พอขึ้นไปเดินข้างบน ก็นึกถึงหลวงปู่ขึ้นมา แล้วก็ขอพรในใจ ขอแบบไร้แก่นสารเหมือนที่เคยขอ ขอหลังจากที่พรที่เคยขอเล่นๆ ไปมากมายไม่สัมฤทธิ์ผล ขอเพื่อคนอื่น ไม่ได้ขอเพื่อตัวของเราเอง... ขอให้คุณยายหาเจอด้วยเถิด
เพื่อนที่อ่านหนังสืออยู่มองมาเจอเราแล้วก็ถาม เราก็ตอบไปว่า พาคุณยายมาหาคน เพื่อนก็พยักหน้า แล้วเราก็ตามหากันต่อไป
หลังจากเดินรอบชั้นสอง complex เราก็นึกขึ้นมาได้... "คุณยายมีรูป T เค้าไหมคะ"
คุณยายเหมือนจะฟังเราพูดไม่ถนัด คุณยายพูดอะไรสักอย่างออกมา แ้ล้วประโยคสุดท้ายก็บอกเรียบๆ ว่า "ไม่เป็นไรหรอกหนู ไม่เจอยายก็กลับ"
เราก็ได้แต่เงียบ... ไม่เจอก็กลับงั้นหรือ... กลับไปด้วยความผิดหวังแบบนั้น... ไม่อยากให้เกิดขึ้นเลยจริงๆ
คุณยายเหมือนจะพูดถึงคีย์เวิร์ดว่า "ขายเสื้อ" ขึ้นมาระหว่างเดินวนชั้นสอง เราเลยชวนคุณยายลงไปหามุมขายเสื้อข้างล่าง "ลองลงไปดูตรงนั้นกันนะคะคุณยาย"
ก็แค่ไม่อยากให้คุณยายผิดหวัง... ก็เท่านั้นเอง
เราพาคุณยายเดินวนหา เผื่อเจอคนคุ้นตา เรากับคุณยายผลัดกันถามแม่ค้าบางคน น่าแปลกนะเพราะชุดนักศึกษาหรือที่ทำให้เค้าตอบเรากลับมายาวหน่อยแบบรักษาน้ำใจ กับตอบคุณยายที่แต่งตัวธรรมดาๆ คุณยายที่นัยน์ตาสองข้างดูจะหันไปในทิศแปลกๆ ชอบกลด้วยคำห้วนๆ เหมือนรำคาญใจ
คนเราแบ่งแยกกันที่อะไรงั้นหรือ...
เรากับคุณยายวนไปร้านโน้นร้านนี้ตามเบาะแสที่ได้ จนในที่สุด หลังพยามอย่างไร้ความหมายมานาน แม่ค้าขายเสื้อผ้าคนนึงก็บอกเราว่า รู้จัก แล้วจะำพายายไปหา
ทั้งเราและคุณยายเหมือนจะยิ้มออกมาได้ในที่สุด
แต่อุปสรรคก็เหมือนจะไม่จบแค่นั้นเหมือนกัน แม่ค้าร้านตรงข้ามบอกเราว่า คุณ T ขายของอยู่ในสหกรณ์ ให้เราพายายเ้ข้าไป
อารมณ์ตอนนั้นเราเลยถามเพื่อแน่ใจว่าใช่จุดหมายจริงๆ หรือเปล่า "ข้างในสหกรณ์เลยใช่ไหมคะ"
เจ้าของร้านก็พยักหน้ารับ และหนึ่งนักศึกษา...หนึ่งคุณยายก็เดินไปทางสหกรณ์
คุณยายถามอะไรเราบางอย่าง ซึ่งเรายิ้มแล้วตอบไปว่า "อยู่ในสหกรณ์นี่แหละค่ะ" ก่อนจะพากันเดินเข้าไป...
หลังจากการเดินหามานาน เราก็รู้ได้ทันทีแล้วว่า ในบางครั้งการเลือกจะเดินเข้าไปถามหาเบาะแสก็เป็นสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งเหมือนกัน...
"คุณน้ารู้จักคนชื่อ T รึเปล่าคะ"
"รู้จัก..." น้าที่เคาท์เตอร์ตอบ "อ้าว... คุณยาย"
คุณยายก็บอกเค้าไปว่า "แม่มาตามหา T"
"ช่วงนี้ T เค้าไม่ค่อยสบาย T ไปโรงบาลมาเมื่อวาน ไปฉีดยา ให้หมอเจาะแขน เค้าอยู่ตรงนู้น..."
เรากับคุณยายก็ตามทางที่เค้าชี้ไป...
และหลังแผงสินค้า... คนที่คุณยายตามหาก็มีสีหน้าแปลกใจที่ได้เจอคุณยายที่นี่
เค้าดูไม่ค่อยสบายจริงๆ... แต่ก็ดูมีความสุขมากที่ได้เจอกับคุณแม่ของเค้า
เราปล่อยให้สองคนได้คุยกัน แล้วขอตัวกลับออกไป...
"ขอบคุณมากเลยนะลูก" คุณยายกับคุณ T พูดพร้อมๆ กัน คุณยายยกมือไหว้จนเรายกมือขึ้นมารับแทบไม่ทัน
บางทีการทำอะไรสักอย่างเพื่อคนอื่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขเล็กๆ ขึ้นมาได้เหมือนกันนะ...
บันทึกความทรงจำแรกของตัวตนในฐานะมนุษย์
ไซโค
กษัยคุงเป็นคนดีมากเลยล่ะ..บางคนอาจจะได้ยินตอนเขาถามแต่ก็ไม่ได้นึกสนใจก็ได้
#1 By OnimizU [ก็ D18 ไง] on 2009-09-17 23:01