[KHR] Ficlet - - Deep Questions x Deep Answers ｢D18｣
posted on 27 Jun 2008 12:57 by psychologist-coo
คำถามที่อยู่ภายใจส่วนลึกของจิตใจ
"นี่เคียวยะ...."
ถ้าสักวันเราต้องจากกัน...
...เคียวยะจะคิดถึงฉันไหม?
"..."
"ถ้าเผื่อว่า..."
ถ้าตัวฉันหายไปนาน ๆ...
...เคียวยะจะรู้สึกเหงาบ้างไหม?
"..."
"ฉันต้องกลับไปอิตาลี..."
ถ้าฉันไม่ได้อยู่ข้างกาย...
...เคียวยะจะหาใครมาแทนที่ฉันไหม?
"..."
"แล้ว..."
ถ้าวันเวลาผ่านพ้นไป....
...เคียวยะจะรักคนอื่นมากกว่าฉันรึเปล่า?
"..."
"เคียวยะ..."
ถ้าฉันไม่ได้กลับมา...
...เคียวยะจะลืมเรื่องระหว่างเรารึเปล่า?
"..."
"จะทำยังไง..."
ถ้าฉันยังคงรักเคียวยะต่อไป...
...เคียวยะจะรักฉันตอบกลับมาบ้างรึเปล่า?
"..."
คนที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ มานานเริ่มละสายตาจากแฟ้มงาน
ค่อย ๆ เคลื่อนแววตาสีรัตติกาลขึ้นสบประสานกับนัยน์ตาสีน้ำตาลหวาน
ประกายสดใสที่มักทอให้เห็นผ่านม่านสีช็อกโกแแล็ตกลับหม่นหมองลงกว่าที่เคย
ไม่ว่าจะพยายามเก็บซ่อนไว้สักเพียงไร
ความกังวลใจนั้นก็มิอาจรอดพ้นจากสายตาคมกริบของหัวหน้ากรรมการรักษาระเบียบไปได้
"..."
ถ้าสักวันเราต้องจากกัน...
...ไม่มีวันเวลาที่อยู่ร่วมกันอย่างเคย...
...ตัวฉันจะคิดถึงนายแค่ไหน?
"..."
ถ้าตัวนายหายไปนาน ๆ...
...ไม่มีม้าบ้ามาซุ่มซ่ามให้รำคาญใจ...
...ตัวฉันจะรู้สึกเหงาแค่ไหน?
"..."
ถ้านายไม่ได้อยู่ข้างกาย...
...ไม่มีคนคอยวุ่นวายโดยอ้างว่าห่วงใย...
...จะมีใครมาแทนที่นายได้ไหม?
"..."
ถ้าวันเวลาผ่านพ้นไป....
...ไม่มีคนคอยอยู่ข้างกาย...
...ตัวฉันจะสนใจคนอื่นได้มากกว่านายรึเปล่า?
"..."
ถ้านายไม่ได้กลับมา...
...ทิ้งให้ฉันอยู่ที่นี่คนเดียว...
...ตัวฉันจะลืมเรื่องระหว่างเราได้รึเปล่า?
"..."
ถ้าฉันจะยังบ้ารักคนบ้าต่อไป...
...โดยไม่เข้าใจสักนิดว่า"รัก"คืออะไร...
...นายจะสอนฉันให้รู้ซึ้งถึงความรักได้รึเปล่า?
"เมื่อกี้ถามว่าอะไรนะ"
คนถูกถามหน้าเจื่อนไป ก่อนจะสั่นศีรษะเบา ๆ เป็นเชิงว่าไม่มีอะไร
...ที่พูดไปนั่นคงไม่ได้สนใจฟังเลยใช่ไหม...
"อย่ามาโกหกฉัน!!"
พอได้รับคำตอบที่ชวนให้หงุดหงิดใจ แฟ้มตรงหน้าก็ถูกวางทิ้งอย่างไม่ใยดี
ก่อนที่เจ้าของงานจะเร่งฝีเท้าไปทางโซฟาด้วยท่าทางราวกับจะเอาทอนฟาไปเรียกเลือดหัว
ฮิบาริจ้องเขม็ง มือสองข้างเท้าสะเอวอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า
"ต่อจากที่นายบอกว่าหลังจบศึกชิงแหวนงี่เง่าก็ไม่มีอะไรจะสอนฉันน่ะ!!"
ดีโน่อ้ำอึ้ง
"กะ-ก็ถามว่า..."
และยิ่งอึ้งมากไปกว่าเดิม เมื่อดวงหน้างามเลื่อนเข้ามาประชิดเรื่อย ๆ
เหมือนจะออกคำสั่งประหารชีวิตเขาได้ทุกลมหายใจ
"ถะ-ถ้าฉันต้องกลับไปที่อิตาลี คะ-เคียวยะจะทำยังไง"
"ก็รอ..."
แขนเรียวค่อย ๆ โอบรอบลำคอแกร่ง
"อยู่ที่นี่..."
โน้มศีรษะอีกฝ่ายลงมาช้า ๆ
"ถึงนายจะบอกว่าไม่มีอะไรจะสอน..."
กระซิบในระยะประชิดจนแทบลืมหายใจ
"แต่ฉันจะรอให้นายกลับมา..."
กลีบปากนุ่มทาบทับกับของอีกฝ่าย
ผะแผ่ว... อ่อนโยน... ไร้เดียงสา...
ไม่รุกล้ำมากเกินไปกว่าส่งความรู้สึกผ่านห้วงหัวใจ...
"ไม่ใช่สอนการต่อสู้..."
ริมฝีปากบางค่อย ๆ ถอนออกไป
ก่อนนัยน์ตาจะปรือขึ้นมองคนตรงหน้าอีกครั้ง
โดยไม่หลบสายตา...
"แต่ฉันอยากให้นาย... สอนความรัก..."
คนฟังอึ้งไปอีกครา นัยน์ตาเบิกกว้าง เช่นเดียวกับปากที่อ้าค้าง
จนคนที่พยายามสะกดความเขินอายไว้ลึกที่สุดต้องยอมให้ดวงหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ
"จะอึ้งอีกนานไหมเล่า!!"
ตวาดลั่นใส่ม้าพยศที่เริ่มยิ้มยะย่องแบบหุบไม่อยู่
ก่อนที่คนงามหน้าบาง ๆ จะหลบออกไปจากห้อง พร้อมถีบประตูปิดใส่ทิ้งท้าย
"ถ้าไม่กลับมาล่ะก็ จะตามไปขย้ำให้ตายเลยเจ้าบ้า!!"
Fin.
"นี่เคียวยะ...."
ถ้าสักวันเราต้องจากกัน...
...เคียวยะจะคิดถึงฉันไหม?
"..."
"ถ้าเผื่อว่า..."
ถ้าตัวฉันหายไปนาน ๆ...
...เคียวยะจะรู้สึกเหงาบ้างไหม?
"..."
"ฉันต้องกลับไปอิตาลี..."
ถ้าฉันไม่ได้อยู่ข้างกาย...
...เคียวยะจะหาใครมาแทนที่ฉันไหม?
"..."
"แล้ว..."
ถ้าวันเวลาผ่านพ้นไป....
...เคียวยะจะรักคนอื่นมากกว่าฉันรึเปล่า?
"..."
"เคียวยะ..."
ถ้าฉันไม่ได้กลับมา...
...เคียวยะจะลืมเรื่องระหว่างเรารึเปล่า?
"..."
"จะทำยังไง..."
ถ้าฉันยังคงรักเคียวยะต่อไป...
...เคียวยะจะรักฉันตอบกลับมาบ้างรึเปล่า?
"..."
คนที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ มานานเริ่มละสายตาจากแฟ้มงาน
ค่อย ๆ เคลื่อนแววตาสีรัตติกาลขึ้นสบประสานกับนัยน์ตาสีน้ำตาลหวาน
ประกายสดใสที่มักทอให้เห็นผ่านม่านสีช็อกโกแแล็ตกลับหม่นหมองลงกว่าที่เคย
ไม่ว่าจะพยายามเก็บซ่อนไว้สักเพียงไร
ความกังวลใจนั้นก็มิอาจรอดพ้นจากสายตาคมกริบของหัวหน้ากรรมการรักษาระเบียบไปได้
"..."
ถ้าสักวันเราต้องจากกัน...
...ไม่มีวันเวลาที่อยู่ร่วมกันอย่างเคย...
...ตัวฉันจะคิดถึงนายแค่ไหน?
"..."
ถ้าตัวนายหายไปนาน ๆ...
...ไม่มีม้าบ้ามาซุ่มซ่ามให้รำคาญใจ...
...ตัวฉันจะรู้สึกเหงาแค่ไหน?
"..."
ถ้านายไม่ได้อยู่ข้างกาย...
...ไม่มีคนคอยวุ่นวายโดยอ้างว่าห่วงใย...
...จะมีใครมาแทนที่นายได้ไหม?
"..."
ถ้าวันเวลาผ่านพ้นไป....
...ไม่มีคนคอยอยู่ข้างกาย...
...ตัวฉันจะสนใจคนอื่นได้มากกว่านายรึเปล่า?
"..."
ถ้านายไม่ได้กลับมา...
...ทิ้งให้ฉันอยู่ที่นี่คนเดียว...
...ตัวฉันจะลืมเรื่องระหว่างเราได้รึเปล่า?
"..."
ถ้าฉันจะยังบ้ารักคนบ้าต่อไป...
...โดยไม่เข้าใจสักนิดว่า"รัก"คืออะไร...
...นายจะสอนฉันให้รู้ซึ้งถึงความรักได้รึเปล่า?
"เมื่อกี้ถามว่าอะไรนะ"
คนถูกถามหน้าเจื่อนไป ก่อนจะสั่นศีรษะเบา ๆ เป็นเชิงว่าไม่มีอะไร
...ที่พูดไปนั่นคงไม่ได้สนใจฟังเลยใช่ไหม...
"อย่ามาโกหกฉัน!!"
พอได้รับคำตอบที่ชวนให้หงุดหงิดใจ แฟ้มตรงหน้าก็ถูกวางทิ้งอย่างไม่ใยดี
ก่อนที่เจ้าของงานจะเร่งฝีเท้าไปทางโซฟาด้วยท่าทางราวกับจะเอาทอนฟาไปเรียกเลือดหัว
ฮิบาริจ้องเขม็ง มือสองข้างเท้าสะเอวอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า
"ต่อจากที่นายบอกว่าหลังจบศึกชิงแหวนงี่เง่าก็ไม่มีอะไรจะสอนฉันน่ะ!!"
ดีโน่อ้ำอึ้ง
"กะ-ก็ถามว่า..."
และยิ่งอึ้งมากไปกว่าเดิม เมื่อดวงหน้างามเลื่อนเข้ามาประชิดเรื่อย ๆ
เหมือนจะออกคำสั่งประหารชีวิตเขาได้ทุกลมหายใจ
"ถะ-ถ้าฉันต้องกลับไปที่อิตาลี คะ-เคียวยะจะทำยังไง"
"ก็รอ..."
แขนเรียวค่อย ๆ โอบรอบลำคอแกร่ง
"อยู่ที่นี่..."
โน้มศีรษะอีกฝ่ายลงมาช้า ๆ
"ถึงนายจะบอกว่าไม่มีอะไรจะสอน..."
กระซิบในระยะประชิดจนแทบลืมหายใจ
"แต่ฉันจะรอให้นายกลับมา..."
กลีบปากนุ่มทาบทับกับของอีกฝ่าย
ผะแผ่ว... อ่อนโยน... ไร้เดียงสา...
ไม่รุกล้ำมากเกินไปกว่าส่งความรู้สึกผ่านห้วงหัวใจ...
"ไม่ใช่สอนการต่อสู้..."
ริมฝีปากบางค่อย ๆ ถอนออกไป
ก่อนนัยน์ตาจะปรือขึ้นมองคนตรงหน้าอีกครั้ง
โดยไม่หลบสายตา...
"แต่ฉันอยากให้นาย... สอนความรัก..."
คนฟังอึ้งไปอีกครา นัยน์ตาเบิกกว้าง เช่นเดียวกับปากที่อ้าค้าง
จนคนที่พยายามสะกดความเขินอายไว้ลึกที่สุดต้องยอมให้ดวงหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ
"จะอึ้งอีกนานไหมเล่า!!"
ตวาดลั่นใส่ม้าพยศที่เริ่มยิ้มยะย่องแบบหุบไม่อยู่
ก่อนที่คนงามหน้าบาง ๆ จะหลบออกไปจากห้อง พร้อมถีบประตูปิดใส่ทิ้งท้าย
"ถ้าไม่กลับมาล่ะก็ จะตามไปขย้ำให้ตายเลยเจ้าบ้า!!"
Fin.